Hoe Is Het Met Joke Bruijs

Hé hallo daar! Ken je dat gevoel? Dat je door de supermarkt struint, pakt een pakje hagelslag, en plotseling denk je: "Goh, hoe is het eigenlijk met Joke Bruijs?" Ja, die Joke Bruijs! Niet zomaar een naam, nee, eerder een gezellige klank, een beetje zoals het geluid van een volle boodschappentas die zachtjes op het aanrecht valt. Je weet wel, die vertrouwde, geruststellende klank die zegt: "Oké, de avond kan beginnen."

Ik denk dat we allemaal wel een 'Joke Bruijs' in ons leven hebben. Dat is niet per se een persoon met die naam hoor, nee, het is meer zo'n vriendelijke kennis die je niet elke week ziet, maar waar je toch altijd een beetje van opknapt als je haar tegenkomt. Zo'n buurvrouw die je een bloemetje toesteekt als je de post ophaalt, of die collega die altijd een extra koekje meeneemt van huis. Ze zijn er gewoon, als een warm dekentje op een koude dag, zonder dat je er per se om hoeft te vragen.

En Joke Bruijs, die voelt voor mij toch wel een beetje zo. Ze is als die heerlijke stoofschotel die al uren staat te pruttelen op het vuur. Je weet dat het goed komt, dat het vol zit met smaak en liefde, en dat het je gegarandeerd een goed gevoel geeft. Geen haute cuisine, geen ingewikkelde recepten, gewoon lekker, eerlijk eten dat je herkent en waar je blij van wordt.

De onverwachte check-in van het leven

Het is grappig hoe die gedachten soms opkomen, hè? Je zit thuis, een beetje te niksen, de hond ligt te snurken op de bank (ongeveer net zo energiek als ik op maandagochtend), en plotseling flitst het door je hoofd: "Hee, hoe gaat het eigenlijk met Joke Bruijs?" Het is alsof je een vergeten verjaardag ineens herinnert, maar dan zonder de schuldgevoelens. Meer een soort nostalgische glimlach.

Misschien is het de manier waarop ze vroeger op televisie was. Ze straalde zo'n aardse charme uit, een soort "ik heb het allemaal wel gezien"-houding, maar dan op een hele positieve, niet-cynische manier. Ze leek altijd een beetje te weten hoe het leven in elkaar zat, net als je tante die je de beste levenslessen gaf terwijl ze de aardappels schilde. Geen lange speeches, gewoon een paar wijze woorden verpakt in een alledaags gesprek.

Joke Bruijs (73) overleden – zangeres en actrice had hechte band met

Of misschien is het iets met haar naam. "Joke Bruijs". Het klinkt zo... normaal. Niet te chic, niet te poëtisch, gewoon een naam waar je direct een beeld bij hebt. Zo'n naam die je makkelijk op een post-it zou schrijven met " Vergeet niet melk te halen!". Het is vertrouwd, een beetje zoals je eigen hand, die je kent tot in de kleinste lijntjes.

De kracht van herkenning

Ik denk dat we allemaal een soortgelijk gevoel hebben bij mensen die we van vroeger kennen, van de tv, van de radio. Ze zijn een beetje onderdeel geworden van ons eigen levensverhaal, onbewuste bijrollen in de film van ons bestaan. En soms, als het leven even wat te hectisch wordt, of als we gewoon even behoefte hebben aan een moment van rust, denken we terug aan die vertrouwde gezichten en stemmen.

Het is alsof je een oude, comfortabele trui weer aantrekt. Je weet precies hoe die voelt, waar de ellebogen een beetje versleten zijn, en hoe de kraag altijd net verkeerd valt. Maar toch trek je hem weer aan, omdat hij zo lekker zit. Joke Bruijs voelt voor mij een beetje als zo'n trui. Een beetje ouderwets misschien, maar daardoor juist zo heerlijk authentiek.

Joke Bruijs (71) kampt met ernstige z!ekte: ’Niet te voorspellen hoe

En dat is toch wel iets moois, nietwaar? Dat er mensen zijn die, zonder dat ze er zelf veel moeite voor hoeven te doen, ons een glimlach bezorgen door simpelweg te bestaan. Ze zijn als die zonnenstralen die pardoes door de gordijnen vallen op een regenachtige middag. Je verwacht het niet, maar het voelt heerlijk warm.

Waar gaat het leven naartoe?

Het is ook een beetje een metafoor voor ons eigen leven, denk ik. We zijn allemaal bezig met onze eigen dingen, met onze dagelijkse beslommeringen, met onze eigen 'Joke Bruijs'-momentjes. En af en toe, heel soms, staan we even stil en vragen we ons af: "Hoe gaat het eigenlijk met die en die?" Het is een signaal van verbinding, van de wens dat alles goed gaat met de mensen die op een of andere manier deel hebben uitgemaakt van ons leven.

Zo gaat het met de gezondheid van Joke Bruijs - LINDA.nl

Misschien is het de leeftijd die ons wat minder gehaast maakt, wat meer reflectief. Vroeger was je vooral bezig met de toekomst, met het scoren van de volgende stap. Nu kijken we ook wel eens terug, met een soort zachtmoedige blik, en vragen we ons af hoe het gaat met de mensen die daar, op de achtergrond, hun rol speelden.

En dan denk ik, hoe het ook met Joke Bruijs mag gaan, ik hoop dat het goed gaat. Ik hoop dat ze geniet van haar dagen, dat ze af en toe nog eens lacht om een goede grap, en dat ze zich nog steeds die aangename aanwezigheid voelt die ze voor velen van ons was. Zonder drama, zonder fratsen, gewoon lekker rustig haar ding doen.

De onzichtbare draden van het bestaan

Het is een beetje zoals met de planten in je tuin. Sommige bloeien uitbundig, trekken alle aandacht. Andere, zoals misschien wel de wortels van een oude boom, zijn minder zichtbaar, maar essentieel voor het geheel. Joke Bruijs voelt voor mij als zo'n onzichtbare, maar belangrijke kracht. Een beetje de lijm die soms het leven bij elkaar houdt, zonder dat je het doorhebt.

'Gerard Cox bezocht Joke Bruijs nog altijd en dan zongen ze samen'

Het is de kracht van herkenning, de warmte van het bekende. Het is het gevoel dat er ergens, in de wereld, nog steeds een stukje gezelligheid rondloopt dat we associëren met haar naam. En dat is, in deze soms best wel chaotische wereld, best wel een prettige gedachte.

Dus ja, hoe het met Joke Bruijs is? Ik hoop fantastisch. Ik hoop dat ze geniet van elke dag, dat ze omringd is door liefde, en dat ze nog steeds die vrolijke noot is die ze voor velen van ons was. En mocht je haar ooit tegenkomen, geef dan maar een extra vriendelijke knik van mij. Want soms, heel soms, zijn het die kleine, onverwachte glimlachen die het verschil maken.

En nu ga ik, met die gedachte in mijn achterhoofd, die hagelslag maar eens op mijn boterham doen. Want ook dat is een klein, lekker alledaags moment waar je blij van wordt. En wie weet, misschien denk je nu ook wel even: "Goh, hoe is het met die ene persoon die ik vroeger zo leuk vond op tv?" Want die verbinding, die is toch wel een beetje kostbaar.