Ben Je Nog Een Beetje Van Mij

We kennen het allemaal wel, toch? Dat ene liedje dat je altijd meteen herkent. De eerste noten en je bent al aan het meezingen, ook al weet je de tekst misschien niet helemaal perfect. Zo'n liedje dat je weer even terugbrengt naar een bepaalde tijd, een bepaald gevoel.

Voor mij is dat liedje “Ben Je Nog Een Beetje Van Mij”. Ja, je hoort het goed. Niet een of ander hippe nieuwe hit of een klassieker die iedereen kent. Nee, dit juweeltje uit de archieven. En ik durf te zeggen, dit is mijn kleine, heerlijke, misschien een beetje onpopulaire mening.

Ik bedoel, wie heeft dit nummer geschreven? Welke genie bedacht deze woorden? Het is zo heerlijk direct. Geen poeha, geen ingewikkelde metaforen. Gewoon een vraag. Een hele belangrijke vraag.

“Ben je nog een beetje van mij?” Klinkt het niet als de meest eerlijke vraag die je kunt stellen? In een relatie, vriendschap, zelfs met familie. Weet je, die momenten dat je je een beetje onzeker voelt. Dat je denkt: zie je me nog wel staan? Houd je nog wel van me?

En dan komt dat liedje. Met die stem. Die stem die net dat beetje rauw is. Net dat beetje echt. Het is geen perfect gepolijste popstem. Het is een stem die je het gevoel geeft dat hij het zelf meemaakt. Dat hij precies weet waar hij het over heeft.

Het is niet het meest complexe nummer qua muziek. Geen virtuoze gitaarsolo's of ingewikkelde orkestraties. En dat is juist het mooie! Het is puur. Het is rechttoe rechtaan. Net als de vraag zelf.

En laten we eerlijk zijn, we hebben allemaal wel eens in die situatie gezeten. Dat je iemand ontzettend mist. Of dat je bang bent dat de ander jou een beetje vergeet. En dan wil je gewoon weten: is er nog een connectie? Is er nog iets?

Dit liedje, “Ben Je Nog Een Beetje Van Mij”, is daar de perfecte soundtrack voor. Het is niet iets om mee te feesten. Het is iets om bij weg te dromen. Om bij te denken. Om misschien wel een traantje bij weg te pinken.

Ik Hou Van Je Gezicht

De artiest die dit zingt… nou ja, die naam ken ik niet eens direct. En dat is ook prima! Het liedje staat op zichzelf. Het gaat om het gevoel. Om de boodschap. Om die herkenbare kwetsbaarheid.

Soms denk ik: hoe komen mensen toch op zulke simpele, maar geniale ideeën? Het idee om zo'n directe vraag in een liedje te stoppen. Een liedje dat niemand anders blijkbaar zo herkent als ik.

Misschien ben ik gewoon sentimenteel. Misschien hou ik teveel van de jaren tachtig of negentig muziek. Wie zal het zeggen? Maar dit liedje, het raakt me. Elke keer weer.

Het is de eenvoud die het zo krachtig maakt. Geen poespas. Geen opsmuk. Gewoon de vraag, met een melodie die blijft hangen. Een melodie die net zo eenvoudig is als de vraag zelf.

En dan dat moment in het liedje… dat je denkt: ja! Precies dat! Dat is wat ik ook voel. Die kleine twijfel, die grote hoop. Dat je hoopt dat het antwoord volmondig ‘ja’ is.

“Ben je nog een beetje van mij?” Ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Het is zo'n fundamentele vraag. We willen allemaal weten dat we er toe doen. Dat we gewaardeerd worden. Dat we niet zomaar vergeten worden.

Nog Een Beetje - YouTube

En dit liedje, met zijn misschien wat vergeten artiest, geeft daar een stem aan. Een stem die spreekt vanuit het hart. Een stem die niet bang is om kwetsbaar te zijn.

Ik zie het al voor me. Een regenachtige middag. Je zit alleen thuis. En dan zet je dit liedje op. En je voelt je begrepen. Je voelt je niet zo alleen meer.

Want dat is de kracht van muziek, toch? Het brengt je bij elkaar. Het laat je voelen dat je niet de enige bent met bepaalde gedachten en gevoelens. Ook al is dat dan een liedje dat de meeste mensen links laten liggen.

Misschien moeten we allemaal wat vaker die simpele vragen stellen. Niet alleen in liedjes, maar ook in het echte leven. Gewoon vragen: hoe gaat het met je? Denk je nog wel eens aan mij? Ben je nog een beetje van mij?

Het is de moed om die vraag te stellen die het hem doet. En dat liedje, dat geeft die moed. Het fluistert het je toe. Het zingt het je toe.

En als ik dan aan het eind van het liedje zit, denk ik altijd: ja, ik ben nog een beetje van jou, liedje. En jij bent nog een beetje van mij. Want je bent onderdeel van mijn herinneringen. Je bent onderdeel van mijn gevoelens.

Raymond Mens was op verjaardag van Gerard Joling: ‘Ik ben nog een

Dus ja, mijn unpopular opinion. Dit is mijn favoriete liedje. Het is simpel. Het is direct. Het is echt. En het stelt de vraag die we allemaal wel eens willen stellen.

Dus de volgende keer dat je je een beetje verloren voelt, of gewoon even wilt terugdenken aan die tijden… zet dan dit liedje op. “Ben Je Nog Een Beetje Van Mij”. En wie weet, misschien voel je je dan ook wel een beetje van mij. En dat is dan weer helemaal oké.

Het is de nostalgie, denk ik. De herinnering aan een tijd waarin muziek nog zo puur leek. Zo onbevangen. En dit liedje past daar perfect bij.

Dus proost op de vergeten pareltjes. Proost op de simpele vragen. Proost op “Ben Je Nog Een Beetje Van Mij”!

En wie weet, misschien wordt het nog wel een hit. Of niet. Dat maakt ook niet uit. Het is mijn liedje. En dat is genoeg.

Want soms zijn het juist de kleine, persoonlijke pareltjes die het meeste betekenen. De liedjes die je koestert, ook al snapt de rest van de wereld er niks van.

Hou Je Nog Een Beetje Van Mij - YouTube

En als je me vraagt waarom ik dit schrijf, is het simpel. Om te delen. Om te laten weten dat zulke muziek bestaat. En dat het nog steeds impact heeft.

Het is een soort geheime taal tussen mij en dat liedje. Een taal van emotie en herkenning.

En ik hoop dat je, na dit gelezen te hebben, misschien toch een klein beetje nieuwsgierig bent geworden. Een klein beetje verleid om dit liedje eens te gaan zoeken.

En als je het vindt, en je luistert ernaar… denk dan eens aan mij. En vraag jezelf af: ben ik nog een beetje van jou, liedje?

Want dat is de cyclus van muziek. Het verbindt ons. Het laat ons voelen. En soms, heel soms, brengt het ons terug naar de kern.

En de kern, mijn vrienden, is dat we allemaal een beetje van elkaar willen zijn. En dat is precies waar dit liedje over gaat.