Bord Aan De Deur Wordt Niet Gekocht

Ken je dat? Je staat in de supermarkt. De gangpaden zijn gevuld met verleidingen. Tussen de schappen zweeft een heerlijke geur van versgebakken brood. En dan zie je het. Een onweerstaanbare aanbieding. De verpakking is glimmend. De prijs is om te huilen zo laag. Je pakt het. Het voelt goed in je handen. Je stopt het in je mandje. En dan, terwijl je doorloopt, hoor je een stemmetje in je hoofd. Een stemmetje dat gefluisterd. Dat zachtjes zegt: "Bord aan de deur wordt niet gekocht."

Wat bedoel ik daar nu weer mee? Nou, het is eigenlijk heel simpel. Je kent die dingen wel, die je 's avonds laat, of op een zondagmiddag, opeens in je hoofd haalt. Die plotselinge, dringende behoefte aan iets wat je absoluut, echt waar, nodig hebt. Meestal is dat dan iets wat je vervolgens nooit gebruikt. Een setje speciale spatels voor die ene taart die je nooit bakt. Een geavanceerd kaasmes dat ingewikkelder is dan de kaas zelf. Of misschien wel dat fascinerende apparaat dat je bananen in perfecte plakjes snijdt. Je hebt het niet. Je hebt het nog nooit gehad. Maar opeens, bam, moet je het hebben.

Die drang, die impuls, is als een bord aan de deur. Je ziet het, je wordt erdoor aangetrokken, en je denkt: "Dit is het! Dit zal mijn leven veranderen!" Maar is dat wel zo? Nee, meestal niet. Die dingen blijven stof verzamelen in een la. Of belanden ergens achterin een kast, waar ze met stille smart wachten op een moment dat nooit komt. Het is de aantrekkingskracht van het nieuwe, van de belofte. De belofte van een oplossing voor een probleem dat je eigenlijk niet hebt. Of de belofte van meer gemak, meer plezier, meer alles.

Maar laten we eerlijk zijn. Hoe vaak gebruiken we die speciale spatels echt? Hoe vaak komt dat kaasmes van pas?

Precies. Dat is dus dat 'bord aan de deur'. Het is de gedachte die je binnenkomt, de verleiding die je grijpt, de momentopname van verlangen. En het is juist die momentopname die je niet serieus moet nemen. Want zodra je het in je mandje hebt gelegd, en het even later thuis ligt te pronken, verliest het die magische glans. De magie van de onbereikbaarheid is verdwenen. Nu is het gewoon een ding. Een ding dat ruimte inneemt en dat uiteindelijk vergeten wordt.

Denk eens aan al die reclames op televisie. Die perfecte gezinnen die lachen om hun nieuwe keukenmachine. De sportieve types die zweten met hun geavanceerde fitnessapparaat. Het lijkt allemaal zo makkelijk, zo inspirerend. Je denkt: "Ja! Dat wil ik ook!" En dan, zonder nadenken, klik je op 'bestellen'. En daar ga je weer. Je hebt je laten verleiden door een 'bord aan de deur'.

Sorry makkers, aan de deur wordt echt niet gekocht

Het is niet dat ik zeg dat je nooit iets nieuws moet kopen. Absoluut niet. Maar ik zeg wel: wees voorzichtig met die plotselinge, verblindende impulsen. Die momenten dat je denkt dat iets je leven gaat veranderen, terwijl het waarschijnlijk alleen maar je bankrekening een beetje lichter maakt. Vraag jezelf af: "Heb ik dit echt nodig? Ga ik dit echt gebruiken?" En als het antwoord een twijfelende "uhm..." is, dan weet je het wel. Dan is het een 'bord aan de deur' die je beter kunt laten hangen.

Het is een kunst, hoor. Die kunst van het weerstaan. Van het even pauzeren. Van het diep ademhalen en denken: "Is dit een echte behoefte, of een tijdelijke verslaving?" Vaak is het dat laatste. Die korte, intense golf van enthousiasme, die net zo snel weer verdwijnt als hij gekomen is. En wat blijft er dan over? Een product dat je niet mist als je het niet hebt. Een product dat je leven niet heeft veranderd. Een product dat eigenlijk gewoon overbodig is.

Aan de deur wordt niet gekocht! - BHIC

Ik heb het zelf ook wel eens gehad. Die ene keer dat ik helemaal weg was van die professionele wafelijzer. Ik zag mezelf al, in het weekend, met stapels perfecte wafels. Maar na de eerste keer, toen de realiteit van het schoonmaken en het opbergen indaalde, bleef het apparaat in de kast staan. Een stille getuige van mijn korte, intense liefde voor de wafel. Een klassiek geval van 'bord aan de deur wordt niet gekocht'. Alleen, in dit geval, kocht ik het wel, en heb ik er later spijt van gehad. Dat is de grap.

Dus, de volgende keer dat je in de supermarkt loopt, of scrollt door je favoriete webshop, en dat ene ding ziet dat je opeens onmisbaar lijkt, denk dan even aan het 'bord aan de deur'. En vraag jezelf af: is dit echt, of is het slechts een tijdelijk verlangen? Grote kans dat je met een glimlach doorloopt, je mandje een stuk lichter, en je portemonnee een stuk voller. En dat is toch ook wat waard, nietwaar?

Het gaat niet om het ontzeggen van plezier. Het gaat om het onderscheiden van werkelijke behoeften van vluchtige wensen. En soms, heel soms, is de grootste voldoening niet het hebben van het nieuwste gadget, maar het bewust achterlaten ervan. Dat is pas ware kracht. En ja, dat is mijn onpopulaire mening. Maar hé, dat is wel zo eerlijk.