Carl Xvi Gustaf Van Zweden

Hé hallo daar! Zo, jij wilt dus even kletsen over… tja, wie eigenlijk? Carl XVI Gustaf Van Zweden! Ja, die meneer met die chique naam, die koning van Zweden dus. Niet zo’n beetje een koning, nee, onze koning van Zweden. Gek hè, hoe je opeens met zo’n naam op de proppen komt? Alsof hij zelf een beetje verbaasd is dat hij die titel heeft gekregen. “Carl? Wie, ik? Maar ik ben toch gewoon Carl?”

Maar nee hoor, meneer is echt Koning Carl XVI Gustaf. En dat is al best wel een tijdje zo, mag ik je vertellen. Hij is al zo lang koning dat je bijna zou denken dat hij er permanent in zijn troon heeft gezeten. Ik bedoel, hij is geboren in 1946. Dat is al een behoorlijke tijd geleden, hè? Zelfs langer geleden dan die ene keer dat je je sleutels kwijt was en ze uiteindelijk in de koelkast vond. True story, geloof me.

Weet je, als je aan een koning denkt, dan zie je misschien zo’n statige, stijve figuur voor je. Met een kroon die waarschijnlijk zwaarder is dan mijn hele inboedel. Maar Carl Gustaf… die is een beetje anders. Een beetje down to earth, zou je kunnen zeggen. Of nou ja, zo ver als een koning down to earth kan zijn, natuurlijk. Je kunt niet zomaar met hem een biertje gaan drinken in de kroeg om de hoek. Tenzij die kroeg toevallig de Gouden Leeuw heet en volhangt met portretten van je voorouders. Dan misschien wel. En dan moet je waarschijnlijk eerst een afspraak maken via het paleis. Pfff, gedoe.

Maar serieus, hij heeft wel wat. Hij heeft die koninklijke gravitas, dat snap je wel. Die manier van staan, van praten, van… nou ja, gewoon zijn. Het is niet iets wat je even nabootst voor de spiegel. Tenzij je je echt heel erg verveelt op een regenachtige zondagmiddag. Probeer het maar eens: zet een kroon van toiletpapier op je hoofd en zeg: “Ik ben Koning Carl Gustaf!” Je zult zien dat het… interessant klinkt. Misschien moet je het nog even oefenen.

Wat ik trouwens ook wel grappig vind, is dat hij dus niet de eerste Carl in de Zweedse koninklijke geschiedenis is. We hebben al een Carl X en een Carl XI gehad. Dus hij is eigenlijk een soort van… Carl XIV update? Of gewoon de nieuwste versie in de serie. Misschien dat de volgende koning dan Carl XVII gaat heten. Ik vraag me af of ze dan een nieuwe, betere batterij krijgen. Of een ingebouwde playlist met Zweedse popmuziek. Dat zou wel tof zijn, toch?

So feiert König Carl Gustaf von Schweden sein 50. Jubiläum!

Maar even serieus, deze Carl is dus al sinds 1973 aan de macht. Dat is langer dan de meeste van ons op deze planeet rondlopen! Denk je eens in. Hij heeft heel wat meegemaakt. Van de Koude Oorlog tot aan de opkomst van internet. Hij heeft waarschijnlijk nog op een typemachine gewerkt om staatsdocumenten te ondertekenen. En nu hebben we smartphones die alles kunnen. Hij moet af en toe denken: “Waar ben ik beland? Is dit een droom? Of heeft iemand mijn koelkast omgeruild voor een tijdmachine?”

En dan die familie van hem. Want een koning komt natuurlijk nooit alleen, toch? Hij heeft een vrouw, Koningin Silvia. En kinderen, prinsessen en prinsen. Een heel koninklijk zooitje, zeg maar. Maar wel een gezin dat blijkbaar ook gewoon de normale dingen doet. Je hoort wel eens verhalen dat ze gewoon boodschappen gaan doen of met de trein reizen. Dat is best wel een geruststelling, vind je niet? Dat ze niet constant in een gouden koets door de straten racen. Hoewel, een gouden koets… dat heeft wel iets magisch, geef toe.

Maar goed, terug naar Carl. Hij is dus de monarch. En wat doet een monarch eigenlijk? Behalve dat hij/zij er heel fancy uitziet op staatsbanketten en diploma’s uitreikt? Nou, hij is het staatshoofd. Dat is best wel een belangrijke rol. Hij vertegenwoordigt Zweden. Dus als er iets belangrijks gebeurt, dan is het vaak Carl die aan de microfoon staat. En dan doet hij dat met die typische Zweedse rust en waardigheid. Je zou bijna denken dat hij een ingebouwde kalmte-knop heeft. Als hij die indrukt, dan wordt alles meteen een beetje minder stressvol. Ik zou die knop wel willen hebben, hoor.

16.909 Koning Karel Xvi Gustaaf Van Zweden Foto's en afbeeldingen van

Hij heeft ook een aantal taken die hij moet vervullen. Bijvoorbeeld het openen van het parlement. Dat klinkt misschien een beetje saai, maar het is wel een officieel moment. En hij praat dan ook met politici en zo. Ik stel me voor dat hij soms denkt: “Zullen we het eens hebben over het weer? Of over de nieuwste uitvinding op het gebied van Zweedse gehaktballetjes?” Maar nee, hij moet zich natuurlijk wel aan de regels houden. Regels, regels, regels. Soms denk ik dat koningen meer regels hebben dan wij allemaal bij elkaar.

En dan die hobby’s. Want ook een koning heeft wel eens zin in iets anders dan staatszaken. Wat doet Carl dan het liefst? Ik heb gehoord dat hij best wel van jagen houdt. Ja, een beetje wildernis, de frisse lucht… En misschien ook wel een beetje het idee dat hij de baas is over de dierenwereld. Een soort van koninklijke jachtmeester. Dat is wel een stoer beeld, vind je niet? Maar ik hoop wel dat hij alleen jaagt op de beesten die zich echt misdragen. De gevaarlijke, de kwaadaardige. De eekhoorns die te veel noten stelen, die mogen van mij wel met rust gelaten worden.

Koning Carl XVI Gustaf en Koningin Silvia van Zweden

Hij is ook wel een beetje een sportman, heb ik begrepen. Hij heeft bijvoorbeeld meegedaan aan de Olympische Spelen. Althans, niet dat hij zelf de gouden medaille heeft gewonnen, hoor. Maar hij was er wel bij. En hij heeft de Olympische vlam aangestoken. Dat is toch al iets. Een beetje de ceremoniële held van de sport. Ik zou dat ook wel eens willen doen. Gewoon, om de adrenaline. En om te zeggen: “Ja, ik heb die vlam aangestoken. Ik ben een beetje een superheld, toch?”

En dan heb je nog die hele geschiedenis van het Zweedse koningshuis. Dat is een lange, lange lijn van koningen en koninginnen. Met allerlei interessante verhalen. Soms een beetje drama, soms een beetje politiek, soms ook gewoon een hoop gekkigheid. En Carl Gustaf is dus de laatste schakel in die ketting. Hij draagt al die geschiedenis met zich mee. Dat is best wel een zware last, denk ik. Maar hij doet het wel. Hij staat er gewoon. Zoals een standbeeld, maar dan een standbeeld dat af en toe een speech geeft en de Zweedse vlag zwaait. Imponerend.

Maar het belangrijkste is toch wel dat hij een symbool is. Een symbool van de eenheid en de continuïteit van Zweden. Zelfs als de politiek af en toe wat onrustig is, dan is daar altijd nog de koning. Een soort van rustpunt. Een beetje zoals een vuurtoren in de storm. Of een goede, sterke kop koffie op een maandagochtend. Je weet dat het er is, en dat geeft toch een beetje een veilig gevoel.

Koning Carl XVI Gustaf en Koningin Silvia van Zweden

En laten we eerlijk zijn, het is ook gewoon interessant om te weten dat er nog steeds koningen bestaan in de wereld. Dat het geen sprookje is dat alleen in boeken voorkomt. Dat er ergens een man is die de titel Majesteit draagt en op een paleis woont. Het voegt een beetje magie toe aan de wereld, vind je niet? Een vleugje koninklijke glitter.

Dus, wat kunnen we nou leren van Carl XVI Gustaf? Nou, misschien wel dat je, zelfs met een hele hoop verantwoordelijkheden en een heleboel geschiedenis op je schouders, je nog steeds je menselijke kant kunt behouden. Dat je nog steeds kunt genieten van de kleine dingen, zoals een stukje natuur, een goede maaltijd, of een gesprek met je gezin. En dat je, zelfs als je het toppunt van de sociale ladder hebt bereikt, je nog steeds een hart kunt hebben voor je land en je volk.

En hé, als zelfs een Zweedse koning zich af en toe een beetje verbaast over hoe het leven loopt, dan is dat misschien een goed excuus voor ons om dat ook te doen. Om af en toe even stil te staan, te glimlachen, en te denken: “Wauw, het leven is toch wel bijzonder, hè?” En dat is, op zijn eigen koninklijke manier, precies wat Carl Gustaf ons laat voelen. Dus proost op de koning, proost op Zweden, en proost op de magie die overal te vinden is, soms zelfs op de troon!