E Met Een Streepje Naar Links

Ken je dat gevoel? Dat je iets ziet, en je denkt: "Hmm, dit klopt niet helemaal." Maar je kunt er de vinger niet op leggen. Nou, bij mij is dat dus al jaren zo met die ene letter. Die letter die er altijd een beetje verloren bij staat. Ik heb het over de E met een streepje naar links. Ja, je weet wel, die ene. É.

Ik zie 'm overal. In namen van Franse chansons. In titels van die chique restaurants waar je nooit komt. En soms, heel soms, in een boek dat je echt probeert te lezen, maar waar de é je steeds uit de concentratie haalt.

Wat is er toch met die é? Waarom heeft die ene letter zo nodig om anders te zijn? De gewone E, die doet gewoon z'n ding. Simpel, no-nonsense. Net als een goede oude fietsband. Maar die é? Die heeft ineens een soort extraatje. Een beetje een fopspeen op z'n voorhoofd. Het voelt gewoon… overbodig.

Ik weet het, ik weet het. Sommige mensen zullen nu wel op hun stoel gaan zitten wiebelen. Ze zullen zeggen: "Maar dat is juist de schoonheid! Het is de nuance! Het is de klank!" En ja, misschien is dat wel zo. Maar is het niet een beetje té veel nuance? Een beetje té veel klank? Kan een mens niet gewoon genieten van een simpele, rechte E?

Stel je voor: je schrijft een liefdesbrief. Je wilt je gevoelens uiten. Je wilt zeggen: "Ik hou van jou." Maar dan denk je: "Wacht eens even. Is het niet mooier om te zeggen: 'Ik hou van éjou'?" En dan zit je daar, met je pen in de aanslag, te ploeteren. Want hoe schrijf je die verdomde é eigenlijk? Moet je eerst een E typen en dan dat streepje erbij? Of is er een speciale toets voor? En zo ja, waar zit die dan? Vaak zit 'ie verstopt achter een combinatie van knopjes waar je een universitair diploma voor nodig hebt.

Hoe gebruik je speciale leestekens op je toetsenbord? | MediaMarkt

En dan die namen. Oh, die namen. Ik ken iemand. Een hele aardige man. Maar zijn naam, die heeft dus die é. Elke keer als ik zijn naam moet opschrijven, voelt het als een soort mini-avontuur. Eerst de E, dan dat gekke streepje. En dan denk ik: "Zou hij het zelf wel goed schrijven?" Misschien roept hij het thuis wel uit: "Schat, pak jij even de é-pen?"

Het lijkt wel een beetje op dat ene kledingstuk dat je hebt. Dat je dacht: "Dit is een leuk extraatje." Maar nu zit het er al jaren, en je gebruikt het nooit. Sterker nog, het zit in de weg. Dat is een beetje hoe die é voor mij voelt. Een decoratie die een beetje te veel haar best doet.

Hoe Typ Je E Met Streepje Op Je Toetsenbord

Misschien is het ook wel een beetje mijn eigen schuld. Ik ben niet zo van de franje. Ik hou van duidelijkheid. Van rechttoe, rechtaan. Een E is een E. Simpel as that. Maar de wereld is blijkbaar niet zo simpel.

En dan die klank. Men zegt dat de é een andere klank heeft. Een beetje een open mond. Een beetje meer "aah". Maar eerlijk? Als ik het lees, zie ik gewoon een E met een hoedje. Een soort kleine paraplu die hij bij zich draagt. En ik denk dan: "Moet je dat hoedje echt meenemen? Is het vandaag zo zonnig?"

De E met een streepje naar links voelt soms als een geheimtaal. Een taal die alleen de fijnproevers verstaan.

Hoe Typ Je Snel een É (met streep) op Windows? Eenvoudige Tip! - YouTube

Het is niet dat ik de é haat, hoor. Absoluut niet. Ik vind het wel een beetje een eigenzinnige letter. Een beetje een rebel. Een letter die zegt: "Ik doe niet mee met de rest. Ik heb mijn eigen plan." En ergens, heel diep van binnen, kan ik dat wel waarderen.

Maar toch. Die paar millimeter extra die dat streepje inneemt. Die extra beweging van mijn vingers om het te typen. Het is allemaal een beetje… onhandig. Ik ben een beetje jaloers op de letters die gewoon rustig op hun plek blijven zitten. De A, de B, de C. Die hebben geen extraatjes nodig. Die zijn gewoon perfect zoals ze zijn.

E met streepje typen op je toetsenbord | é è | Streepje naar links of

Misschien is dit wel een soort unpopular opinion. Misschien zijn er wel miljoenen mensen die dol zijn op de é. Die vinden het prachtig. Die krijgen er energie van. Maar ik? Ik denk dan: "Kunnen we niet gewoon een grote, platte E maken? Een E die iedereen kan begrijpen? Een E zonder poespas?"

En als ik dan toch bezig ben met mijn letter-klachten. Wat dacht je van die ô? Die heeft ook zo'n ding op z'n hoofd. Maar die is nog erger. Die heeft een soort kroontje. Alsof hij koning is van het alfabet. En de é is dan zijn prinses. Het is allemaal een beetje veel voor één alfabet, vind je niet?

Maar goed, de é is er. En hij zal er waarschijnlijk wel blijven. En ik zal hem blijven tegenkomen. En elke keer zal ik even die kleine mentale pauze nemen. Even denken: "Ah, ja. Daar is hij weer. De E met een streepje naar links." En dan ga ik verder. Met mijn simpele, rechte E's. Want die werken voor mij. En dat is toch ook wat waard?