Heeft Een Mol Een Staart

Stel je voor: je bent lekker aan het tuinieren. De zon schijnt, de vogeltjes fluiten. En dan, pats! Daar is de mol. Zo'n grappig beestje. Altijd bezig met graven.

Maar heb je wel eens goed naar zo'n mol gekeken? Echt goed? Je ziet die pootjes, die neus. Je ziet de vacht. Maar wat zie je nog meer?

Ik heb er lang over nagedacht. Serieus. Dit is een vraag die je wakker kan houden. Is er iets wat we over het hoofd zien? Iets cruciaals?

En toen dacht ik: wacht eens even. Wat is eigenlijk een staart? Een staart is toch iets wat achteraan bungelt? Of wat je gebruikt om te balanceren? Of om mee te zwiepen?

Kijk naar een hond. Die heeft een duidelijke staart. Een kat ook. Een eekhoorn, al helemaal. Die staart is een pronkstuk.

Maar bij een mol? Dat is een ander verhaal. Als je er eentje ziet, misschien wel een beetje in paniek omdat hij uit zijn hol is gehaald, waar kijk je dan naar?

Je ziet een soort gedrongen lijf. Een plat koppie. En dan, helemaal achteraan... wat is daar?

Ik durf het bijna niet te zeggen. Het is een soort... stompje. Een heel kort, dik stompje. Zonder enige allure.

Is dat dan een staart? Of is het gewoon het einde van de mol? Het punt waar de achterkant ophoudt?

Nou, mijn onpopulaire mening is dit: een mol heeft geen staart.

Ja, ik weet het. Velen zullen het met me oneens zijn. De encyclopedie zegt vast iets anders. De biologen zullen hun wenkbrauwen optrekken.

Maar denk er eens over na. Hoe voelt het om een staart te hebben? Je voelt hem zwiepen, toch? Je kunt hem bewegen. Hij is een verlengstuk van jezelf.

Wat doet dat mol-stompje? Het lijkt meer op een... achteruitgang. Een subtiele hint dat er iets zit. Maar bewegen? Zwiepen? Nee.

Onze Natuur - Soortenbank: Mol

Het is meer iets wat er gewoon is. Het is geen onderdeel van de actie. Het is niet iets waar de mol trots op kan zijn.

Kijk naar een vis. Die heeft een staartvin. Die is essentieel om te zwemmen. Maar een mol zwemt niet, hij graaft. En daar heeft hij zijn pootjes voor.

Zijn pootjes zijn krachtig. Ze zijn gebouwd om te graven. Om de aarde te verzetten. Dat is zijn specialiteit.

Die pootjes hebben echter geen extra hulpstuk nodig aan de achterkant. Geen staart om mee te sturen. Geen staart om mee te proeven, zoals bij sommige insecten.

Een mol is een meester van het ondergrondse. Hij is een ingenieur van tunnels. Een duizendpoot van de aarde.

En daar past geen sierlijke of functionele staart bij. Dat zou alleen maar in de weg zitten. Stel je voor dat je aan het graven bent en je staart blijft hangen. Dat is toch geen gezicht?

Nee, de mol heeft een stomp. Een praktisch, onopvallend stompje. Dat is alles. En dat is ook prima.

Het is een beetje zoals bij mensen. Sommigen zeggen dat we een staart hadden, vroeger. Maar nu? We hebben een staartbeen. Een restje.

Een mol heeft misschien wel een klein staartje, een verlengstuk van zijn wervelkolom. Maar is het een echte staart?

Dat is waar de discussie begint. Ik zeg nee. Het is een vermomming. Een soort valse staart. Het ziet eruit als een staart, maar het gedraagt zich niet als een staart.

Wanneer komt een mol boven de grond? - Pestor

Het is als een nep-snor. Hij ziet er misschien een beetje uit als een snor, maar je kunt er niet mee eten. Je kunt er niet mee proeven.

De mol is een dier van eenvoud. Hij heeft wat hij nodig heeft. En een volle, wapperende staart hoort daar niet bij.

Hij heeft wel een beetje haar achteraan. Dat kan een beetje lijken op een staartje. Maar het is geen zelfstandig orgaan. Het is geen werktuig.

Het is meer een soort... pluimpje. Een staart-achtig pluimpje. En dat is niet hetzelfde als een echte staart.

Denk aan de eekhoorn. Die staart is gigantisch! Hij gebruikt hem om mee te balanceren in de bomen. Om warm te blijven in de winter. Om te communiceren.

Een mol hoeft niet te balanceren in bomen. Hij hoeft niet warm te blijven met zijn staart. Hij communiceert waarschijnlijk met geur en geluid.

Dus, mijn punt is: de mol heeft een achterkant. En aan die achterkant zit een heel klein, stevig dingetje. Maar het is geen staart in de traditionele zin van het woord.

Het is een anatomische afwijking van de staart. Een soort evolutie die een andere kant op ging. Een staart die besloot: ik ga lekker iets anders doen.

Misschien is het een beetje stoutmoedig van me om dit te beweren. Ik ben geen bioloog, geen dierenkenner. Maar ik kijk met mijn eigen ogen. En mijn ogen zeggen: geen staart.

Ik zie een dier dat perfect is zoals het is. Een dier dat niet hoeft te pronken met een staart. Een dier dat zijn krachten ergens anders in steekt.

Fieggentrio: Mol.

En misschien, heel misschien, is dat stompje wel functioneel op een manier die wij niet snappen. Misschien helpt het om zich door de aarde te duwen.

Maar zelfs dan. Het voelt niet als een staart. Het voelt meer als een soort achterste neus. Een neus om mee te duwen.

Dus, de volgende keer dat je een mol ziet, of denkt aan een mol, vraag jezelf dan af: heeft dit beestje echt een staart? Of heeft het een staart-achtig something?

En als je het mij vraagt, is het antwoord duidelijk. Het is dat staart-achtige something. Een grappig, klein puntje aan het einde.

Ik blijf erbij. De mol heeft geen staart. Het is een controversieel standpunt, ik weet het. Maar wel een dat me aan het lachen maakt.

En dat is ook wat waard, toch? Een beetje humor in de wereld van de biologie. Een beetje twijfel over die mol.

Dus, ga je mee in mijn theorie? Of blijf je trouw aan de traditionele opvattingen? De keuze is aan jou. Maar denk er eens over na. Met een glimlach.

Want uiteindelijk, of het nu een staart is of niet, die mol is nog steeds een fascinerend wezen. Een kleine, grappige held van de ondergrond.

En dat is waar het echt om draait. Dat kleine, mysterieuze beestje dat de wereld onder onze voeten verandert. Zonder staart, of met een heel, heel klein staartje. Het maakt hem niet minder bijzonder.

Dus laten we de mol koesteren. Met al zijn eigenaardigheden. Zelfs de 'geen staart' eigenaardigheid.

Waar leeft de mol? - Naober Magazine

En wie weet, misschien ontdekken ze ooit nog iets nieuws. Misschien is dat stompje wel een verborgen staart die wacht om ontdekt te worden.

Maar tot die tijd, hou ik vast aan mijn mening. Mol: geen staart. En dat is prima zo.

De ware staart is niet de lengte, maar de intentie. En de intentie van de mol is graven.

En voor dat graven heeft hij geen zwiepende staart nodig. Hij heeft zijn krachtige poten. En een onwrikbaar optimisme.

Dus geniet van je tuin. En wees dankbaar voor de mol. En zijn, volgens mij, staartloze bestaan.

Het is een mooie gedachte. Een mol zonder staart. Een symbool van efficiëntie en pure grondigheid.

Ik vraag me af wat de mol zelf ervan vindt. Als hij zou kunnen praten. "Staart? Wat is dat? Ik heb pootjes!"

En dat is het. De eenvoud van de mol. Geen onnodige toeters en bellen. Geen overbodige staarten.

Gewoon een mol. Die graaft. En mijn hart steelt. En mij aan het denken zet over staarten.

Dus, staart of geen staart? Ik zeg: geen staart. En ik ben er blij mee.

En als je het niet met me eens bent, geen probleem. We kunnen het erover oneens zijn. Maar laten we wel lachen. Want dat is het belangrijkste.

De wereld is al serieus genoeg. Een beetje mol-humor kan geen kwaad. Zeker niet als het gaat over zijn staart. Of het gebrek daaraan.