Het Gaat Niet Goed Met Mij

Hé hallo daar! Kom erbij zitten, pak een kopje thee – of een sterke espresso, als je die vibe hebt vandaag. Ik moet je wat vertellen, en eerlijk gezegd, het is een beetje een... mwah-dag. Je weet wel, zo eentje waarbij je 's ochtends wakker wordt en denkt: "Oké, universum, wat heb je nu weer voor me in petto?" En dan begint het. Langzaam. Als een dikke, grijze mist die zich over je humeur verspreidt. Ja, ik praat over dat gevoel. Dat ene dat ik heb samengevat in die heerlijke, oh-zo-optimistische zin: 'Het gaat niet goed met mij.' Klinkt als een feestje, toch?

Ik weet het, het is niet bepaald de meest opbeurende openingszin. Maar hé, we zijn hier toch om eerlijk te zijn, of niet? Geen poeha, geen geforceerd lachen, gewoon de rauwe, ongefilterde waarheid. En de waarheid is, vandaag voelt een beetje als lopen op drijfzand. Je probeert je te focussen, je probeert je schouders recht te houden, maar ergens voelt het alsof je steeds een stukje dieper wegzakt. Ken je dat? Dat je je zoveel moeite moet doen om gewoon... normaal te zijn?

Het begon vanochtend al. De wekker ging af, en mijn eerste gedachte was niet "Yes, een nieuwe dag vol kansen!" Nee, het was eerder iets in de trant van: "Kunnen we dit overslaan? Is er een snooze-knop voor de hele dag?" Stel je voor, een universele snooze-knop. Je zou direct je hele week kunnen pauzeren. Die gedachte alleen al geeft me een klein beetje hoop. Een piepklein stipje licht aan de horizon. Of misschien is dat gewoon het schijnsel van mijn telefoonscherm dat ik al vijf minuten aanstaar.

En dan het hele ritueel. Opstaan. Proberen om je ledematen te overtuigen dat ze echt moeten bewegen. Alsof ze in een soort van winterslaap zijn gegaan en weigeren wakker te worden. Je voelt je stijf, een beetje kreunend, als een oude eik die door de wind wordt heen en weer geschud. En dan de spiegel. Oh, de spiegel. Die confronterende glazen plaat die je onmiddellijk herinnert aan... nou ja, alles. De wallen onder je ogen die meer op een soort artistieke creatie lijken dan op slaapgebrek. Je haar dat alle kanten op staat alsof je net een superhelden-gevecht hebt overleefd. En dan je gezichtsuitdrukking. Die is vaak de kers op de taart. Een soort van 'help me'-blik die je de hele dag met je meedraagt.

Dan de koffie. Het magische brouwsel dat ons door de dag helpt. Maar zelfs mijn trouwe kop koffie voelde vanochtend een beetje... waterig. Of lag dat aan mij? Misschien smaakte de koffie wel precies zoals altijd, maar was mijn smaakpapillen in staking gegaan. Want als je je niet goed voelt, dan voelen zelfs de meest vertrouwde dingen een beetje... vreemd. Zelfs de zon leek vanochtend een beetje te fel, een beetje te aanwezig. Moet de zon altijd zo nodig schijnen als je liever in een donkere grot zit?

Nee, het gaat niet goed! - Magical Movement

En dan komen de gedachten. Oh, de gedachten. Die eindeloze, maalende molen in je hoofd. Ze beginnen met kleine, onschuldige dingen. "Heb ik die ene e-mail wel verstuurd?" gevolgd door "Was dat wel de juiste toon?" En voor je het weet, ben je beland bij de grote, existentiële vragen van het leven. "Doe ik wel het juiste werk?" "Ben ik wel goed genoeg?" "Wat doe ik hier eigenlijk?" Het is alsof je brein een soort van interne realityshow aan het produceren is, en jij zit er vast aan vastgeketend op de eerste rij. En de hoofdrolspelers zijn je eigen twijfels en angsten. Geen feel-good movie, kan ik je vertellen.

En dan probeer je je te focussen op je werk. Je opent je laptop, je opent de documenten, en je probeert je te concentreren. Maar je gedachten zweven af. Naar wat je allemaal nog moet doen. Naar de deadlines die aanstormen als een razende trein. Naar de taken die je al weken voor je uitschuift. En je denkt: "Hoe ga ik dit allemaal doen?" Het voelt als een berg die je moet beklimmen, en je hebt nog niet eens je schoenen aangetrokken. Of erger nog, je schoenen zijn al versleten en je hebt geen nieuwe. Dat gevoel van overweldiging, dat is zo'n grote component van 'het gaat niet goed met mij'.

En de interacties met anderen. Dat is ook zo'n ding. Mensen vragen: "Hoe gaat het?" En je antwoordt automatisch: "Goed!" Want ja, wie wil er nu horen dat het niet goed gaat? Niemand heeft tijd voor een diepteanalyse van iemands innerlijke strijd. Dus je glimlacht, je knikt, en je zegt: "Alles prima!" Terwijl je van binnen denkt: "Als je het echt wist, zou je waarschijnlijk schrikken." Het is een soort sociaal masker dat we opzetten. Een schild om onze kwetsbaarheid te beschermen. Maar soms, heel soms, voelt dat schild zo zwaar dat je je er bijna onder begraaft.

Jordy de Maar: “Het gaat niet goed met mij” - Vandaag247.nl

En die dagen, weet je, die dagen dat je het gevoel hebt dat je een soort superheld-training hebt gemist. Je ziet iedereen zo vrolijk, zo productief, zo... functioneel. En jij voelt je als een robot die vastgelopen is in de software. Je probeert je commando's te geven, maar er komt alleen maar een foutmelding. Een error 404: 'Optimisme Not Found'. En dan ga je jezelf vergelijken. Altijd een goed idee, toch? NOT. Je vergelijkt je 'slechte dag' met iemands 'beste dag', en natuurlijk kom je er dan niet zo best uit. Het is een zelfsabotage in de hoogste versnelling.

Soms is het ook dat je iets echt leuks hebt gepland, iets waar je naar uitkeek. En dan komt die dag, en je voelt je zo leeg van binnen. Je zou naar dat feestje moeten gaan, of die film moeten kijken, of die vrienden moeten ontmoeten. Maar de energie is er gewoon niet. De wil is er wel, een klein beetje, maar de fysieke en mentale capaciteit... nada. En dan moet je afzeggen. Dat gevoel van teleurstelling, zowel bij jezelf als bij de ander, is ook niet bepaald een pretje. Het voelt als falen, zelfs als je weet dat je gewoon even batterij moet opladen.

Het gaat even helemaal niet goed🥹 | Thuis met een burn-out - YouTube

En weet je, het is zo'n subtiel ding soms. Het is niet altijd een grote, dramatische crisis. Soms is het gewoon dat je constant een beetje moe bent. Een soort chronische vermoeidheid die je leven binnensluipt als een dief in de nacht. Je slaapt, maar je voelt je niet uitgerust. Je eet, maar je hebt geen energie. Het is alsof je lichaam en geest op een lager pitje draaien dan normaal. En dat is frustrerend, want van buitenaf zie je er misschien 'normaal' uit, maar van binnen voelt het als een constante strijd.

En dan die dagen dat je je geïrriteerd voelt. Over alles. Een klein dingetje kan je al op de kast jagen. De koffie is te koud? Grrr. Iemand parkeert niet goed? ARRGH. De printer doet het niet? AAAAAAAH. Je bent een soort wandelende tijdbom, en je hoopt dat niemand per ongeluk de verkeerde knop indrukt. Je weet dat het niet aardig is, dat je je eigenlijk anders zou moeten gedragen, maar je kunt het gewoon niet tegenhouden. Die kort lontje, dat is ook zo'n klassieker van 'het gaat niet goed met mij'.

En de creativiteit? Die is vaak het eerste slachtoffer. Als je je niet goed voelt, dan is het moeilijk om iets nieuws te bedenken, om inspiratie te vinden, om die vonk te voelen. Je hersenen voelen een beetje als een droge spons. Je kunt er water op gieten, maar er komt niets uit. En voor mensen die van hun creativiteit leven, is dat echt een ramp. Je voelt je leeg, onproductief, en dat versterkt alleen maar het gevoel dat het niet goed met je gaat.

‘Met mij gaat het goed, met ons gaat het slecht’ - Het gevoel van

Maar hé, wat moeten we dan? Moeten we gewoon doorgaan met die geforceerde glimlach? Moeten we doen alsof er niets aan de hand is? Nee, ik denk het niet. Ik denk dat het belangrijk is om te erkennen dat het oké is. Dat het oké is om je soms gewoon even niet goed te voelen. Dat het een deel is van het mens-zijn. We zijn geen machines die altijd op 100% moeten draaien. We zijn complexe wezens met ups en downs. En die downs, die zijn soms net zo belangrijk als de ups. Ze leren ons iets. Ze laten ons zien waar onze grenzen liggen, waar we misschien wat zorgzamer met onszelf moeten omgaan.

En als je je echt niet goed voelt, praat erover. Ja, ik weet het, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Maar er zijn mensen die om je geven. Er zijn vrienden, familie, collega's. Of professionele hulp. Een luisterend oor kan al zoveel doen. Soms is het gewoon het uitspreken van die woorden: 'Het gaat niet goed met mij.' En door het te zeggen, geef je het een stem. Je maakt het concreet. En dat is de eerste stap naar verbetering. Of in ieder geval, de eerste stap naar minder erg voelen.

Dus, de volgende keer dat je je voelt als een soort slappe noodle, als een uitgebluste kaars, als een auto met een lekke band... weet dat je niet alleen bent. Dat iedereen wel eens van die dagen heeft. En misschien, heel misschien, helpt het om er met een beetje humor naar te kijken. Om het te omarmen, hoe rot het ook voelt. Want uiteindelijk, net als de zon die weer gaat schijnen na een regenachtige dag, gaan die gevoelens ook weer voorbij. Of in ieder geval, ze worden draaglijker. En wie weet, misschien komt er dan weer een dag dat de koffie wel weer smaakt, en dat je haar gewoon goed zit. Je weet het nooit. Maar tot die tijd, hou vol. En onthoud: het is oké. Echt waar.