Hond Van Janny Van Der Heijden

Oké, laten we het eens hebben over iets waar we allemaal wel een beetje mee kunnen relateren, ook al zeggen we het misschien niet altijd hardop: onze auto. Ja, je weet wel, dat blikken geval dat ons van hot naar her brengt, de boodschappen vervoert, en soms fungeert als een soort tweede huiskamer. En dan hebben we het vandaag over de auto van Janny van der Heijden. Want eerlijk is eerlijk, bij Janny denk je meteen aan gezelligheid, lekker eten, en die heerlijke, nuchtere kijk op het leven. En haar auto? Die móét daar gewoon bij passen, toch?

Je ziet het al voor je hè? Geen knalrode sportauto waar je meteen drie parkeerplekken mee inpikt. Nee, nee. Ik zie Janny wel stappen uit een auto die een beetje voelt als een oude, vertrouwde pantoffel. Eentje waar je niet bang bent om een kruimeltje in te laten vallen, of waar de achterbank al een paar generaties familiefoto's heeft gezien. Een auto met karakter, zeg maar. Net als Janny zelf!

Denk eens aan die ochtenden dat je haast hebt. Je grist je sleutels, gooit je tas op de bijrijdersstoel, en hoopt dat alles blijft liggen waar het hoort. Bij Janny's auto stel ik me voor dat er altijd wel een paar lekkere koekjes rondslingeren. Niet van die hippe, veganistische dingen hoor, nee, gewoon ouderwetse boterkoek of een zakje van die lekkere krakelingen. Je zou bijna denken dat ze stiekem een mobiele banketbakkerij runt, zo vol zit die wagen waarschijnlijk met eetbare schatten.

En die geluiden! Elke auto maakt wel zijn eigen symfonie, toch? Een beetje gepiep hier, een kraakje daar. Bij Janny's auto zie ik dat voor me als een soort gezellig gekraak van een oude stoel. Het is geen irritant geluid, nee, het is een geruststellend geluid. Het vertelt je dat deze auto, net als Janny, al wat meegemaakt heeft en nog lang niet van plan is om ermee te stoppen. Misschien zit er wel een klein liedje in dat de auto afspeelt bij elke hobbel in de weg. Een soort autootjes-wieg-mij-zacht melodie.

Ik vraag me af hoe Janny haar auto zou noemen. Een naam die een beetje lief en huiselijk is. Geen 'Beest' of 'Tijger'. Nee, ik denk aan iets als 'Koosje', of 'Betsy', of misschien wel 'Grietje'. Een naam die je met een glimlach uitspreekt, zoals je ook tegen een lieve hond praat. En ik zie het al voor me: Janny die zachtjes tegen Grietje zegt: "Kom op, meid, we moeten nog naar de markt!"

Het interieur. Ah, het interieur! Je zou denken dat het er tiptop uitziet, maar ik geloof er niks van. Er liggen vast wel een paar sjaals van vroeger op de achterbank, een vergeten zonnebril, misschien wel een tijdschrift dat al maanden geleden uitkwam. En die stoelen! Ik zie ze voor me, een beetje versleten aan de zijkanten, maar wel ontzettend comfortabel. Net die ene fauteuil waar je altijd in ploft als je thuiskomt. Geen stijve, ongemakkelijke lederen troon, nee, een stoel waar je in weg kunt zakken en je meteen thuis voelt.

Het hondje van Janny van der Heijden... - Weekblad Party

En de kofferbak! Dat is geen plek voor spiksplinternieuwe boodschappentassen of efficiënte opbergboxen. Nee, dat is een plek waar je een verrassingspakket aan spullen vindt. Een oude parasol die je allang vergeten was, een paar tuinhandschoenen, misschien wel een verrassend verse bos bloemen die ze onderweg ergens heeft geplukt. Het is de kofferbak van het leven, zeg maar. Altijd iets nieuws te ontdekken, altijd een beetje georganiseerde chaos.

Ik zie Janny ook wel eens voor de spiegel van haar auto staan, even haar haar goed doen. En dan, met die brede, warme lach van haar, een snelle selfie maken. En die auto is dan niet zomaar een auto, het is een mobiele kleedkamer, een plek waar je even tot jezelf kunt komen voordat je weer de wereld in duikt. Geen fancy make-up spiegel met LED-verlichting, nee, gewoon een simpel spiegeltje dat je met de hand bijstelt. Authentiek, zoals het hoort.

En stel je voor dat ze met haar auto op vakantie gaat. Geen gestreste inpakactie tot het laatste moment. Nee, het lijkt me eerder een soort rollende pantry. Zorgvuldig samengestelde proviand, met een paar flessen goede wijn en natuurlijk die onvermijdelijke bak koekjes. De auto is dan niet alleen een vervoermiddel, maar ook een deel van de vakantie-ervaring. Een gezellige rijdende picknick.

Janny van der Heijden: “Niet ondenkbaar” - Nieuws-24/7 NL

Hoe parkeert Janny haar auto? Niet van die millimeterwerk-manoeuvres waar je de zweetdruppels voelt parelen. Nee, ik zie haar eerder een plekje zoeken waar het gewoon makkelijk is. Een beetje schuin, misschien wel een beetje dicht bij een muurtje, maar ach, wie maalt erom? Zolang de deur nog open kan en je er met een beetje schuiven weer uitkomt, is het prima. Het is de losse, relaxte parkeermentaliteit die we allemaal wel eens herkennen.

En dan die momenten dat je even met de auto ergens heen rijdt, zonder specifiek doel. Gewoon, om even de gedachten te ordenen. Met de radio zachtjes aan, de ramen een beetje open. Ik zie Janny dat ook wel doen. Een stukje rijden langs de kust, met de wind door haar haren (of wat er nog zit, maar dat terzijde!). De auto als een soort mobiele therapie-sessie. Even de hectiek van alledag van je af laten waaien.

Ik denk ook dat haar auto een beetje een verzamelaar van herinneringen is. Een klein steentje dat is blijven plakken onder de zolen van haar schoenen, een vergeten kaartje van een museumbezoek, een sticker die een kleinkind op het dashboard heeft geplakt. Elk krasje, elk deukje vertelt een verhaal. Het is niet zozeer een auto, het is een verhalenboek op wielen.

Hond Nhaan van Janny van der Heijden overleden

En de boodschappen. Die worden niet keurig in plastic tassen gelegd. Nee, ik zie de boodschappen van Janny eerder losjes in de kofferbak gestrooid worden, alsof het een schatkamer vol lekkernijen is. Een zak aardappelen hier, een paar flesjes wijn daar, en ergens tussenin een stukje kaas dat nog niet is ingepakt. Het is de charme van het spontane, het onverwachte. En de kans dat er toch iets uit elkaar valt? Ach, dat is alleen maar een kans op een extra tussendoortje!

De was die nog opgevouwen moet worden, ligt misschien wel op de achterbank. En een stapel post die nog uitgesorteerd moet worden. Dat is het beeld van de alledaagse realiteit dat ik heb bij Janny's auto. Geen showroom-staat, nee, een auto die gebruikt wordt waar hij voor bedoeld is: het leven. Het leven in al zijn chaotische, heerlijke glorie.

En als er dan toch eens een keer iets misgaat? Een klein mankementje? Ik zie Janny niet meteen panikeren en de dealer bellen. Nee, ze zal het wel met een glimlach bekijken, misschien even een handje helpen met een ducktape, of een lieve vermaning uitspreken naar de auto. "Ach, kom op nou, beetje aanstellen." Het is die onverwoestbare levenslust die haar auto waarschijnlijk ook wel overneemt.

Hond Nhaan van Janny van der Heijden overleden

Ik stel me voor dat haar auto een beetje ruikt naar verse koffie en verf. Van die momenten dat ze nog even snel iets heeft opgeknapt, of na een bezoek aan een schilderswinkel. Het is een geur die je meteen associeert met creativiteit en een gezellige drukte. Geen steriele, klinische geur, nee, de geur van iemand die leeft en geniet.

En die stoelen, die hebben waarschijnlijk al veel gesprekken gehoord. Van diepe zielenroerselen tot de meest flauwe grappen. De auto is dan een soort vertrouweling, een plek waar je je hart kunt luchten zonder beoordeeld te worden. Het is de stille getuige van vele levensmomenten.

Dus, de auto van Janny van der Heijden. Het is geen kwestie van merk of model. Het is een gevoel. Een gevoel van warmte, van huiselijkheid, van een leven dat geleefd wordt met een glimlach en een bakje koekjes binnen handbereik. Een auto die net zo’n iconisch en geliefd is als Janny zelf. En wie weet, misschien rijdt er wel een paar vers gebakken appelflappen in de kofferbak, voor het geval de nood hoog is. Dat zou me namelijk helemaal niks verbazen!