Ik Doe Wat Ik Doe Astrid Nijgh

Stel je voor: je zit op een terrasje. Zonnetje schijnt. Een beetje keuvelen met een vriend(in). En dan begint het. Het 'wat als'-gesprek. Het 'had ik maar'-gesprek. Dat moment dat je terugkijkt en denkt: had ik nou maar iets anders gedaan?

En dan, ineens, hoor je het fluisteren. Of misschien wel roepen. Een naam die de oren doet spitsen. Een naam die een zekere… standvastigheid uitstraalt. Het is Astrid Nijgh. En die naam, die brengt meteen iets teweeg, toch? Bij mij wel, in ieder geval.

Want zeg nou zelf. Hoe vaak zeggen we niet tegen onszelf: "Ah, als ik toen die ene cursus had gevolgd..." of "Die baan had ik moeten aannemen!" Het is een ratrace van gemiste kansen, een symfonie van 'had ik maar'. En dan komt Astrid Nijgh om de hoek kijken, met een houding die zegt: "Ik doe wat ik doe."

En weet je wat? Ik vind dat heerlijk. Ik vind dat verfrissend. In een wereld die constant aan ons trekt, die ons pusht om te optimaliseren, te innoveren, te excelleren – daar staat Astrid Nijgh. En die zegt eigenlijk: "Dit ben ik. En ik ben oké." Is dat niet een soort van superkracht?

Denk eens aan die momenten dat je jezelf betrapt op een soort van… gelatenheid. Niet de slechte soort, hoor. Maar gewoon, accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn. Dat jij bent zoals je bent. En dat dat, op zichzelf, al best goed genoeg is.

Astrid Nijgh - Ik doe wat ik doe - Tweedehands CD

De meeste mensen vinden dit vast een beetje lui. Een beetje… stilstaand. Ze zeggen dan meteen: "Maar je moet toch groeien? Je moet toch verder?" En ja, natuurlijk. Groei is belangrijk. Ontwikkeling is fijn. Maar wie zegt dat groei altijd betekent dat je jezelf compleet moet omgooien?

Misschien is groei wel het steeds beter leren kennen van jezelf. Het steeds beter accepteren van wie je bent. En dat past, vind ik, perfect bij de geest van Astrid Nijgh. Het is een soort van innerlijke rust. Een soort van: "Ik heb mijn pad gekozen, of het pad heeft mij gekozen, en ik ga er nu gewoon op lopen. Met plezier."

Astrid Nijgh - Ik doe wat ik doe - Tweedehands CD

Ik zie het voor me. Iemand die wordt aangesproken op een beslissing. "Maar waarom deed je dat zo?" En het antwoord is dan niet een lange, ingewikkelde uitleg vol excuusjes. Nee. Het is simpel. Het is direct. Het is: "Ik doe wat ik doe." En daar zit zoveel wijsheid in. Zoveel zelfvertrouwen, ook al is het misschien onbewust.

Het is een beetje zoals een goede, vertrouwde stoel. Je gaat zitten, en je weet gewoon dat hij zit. Je hoeft niet na te denken. Je hoeft niet te twijfelen. Hij is er gewoon. Stabiel. En dat is een heerlijk gevoel. Dat is het gevoel dat ik krijg bij die Astrid Nijgh-mentaliteit.

We zijn zo gewend om onszelf te analyseren tot op het bot. Om elke keuze te wegen en te meten. En dat kan uitputtend zijn. Het kan je ook verlammen. Je blijft hangen in het 'had ik maar', in plaats van te genieten van het 'dit is nu'.

Astrid Nijgh - Ik Doe Wat Ik Doe | Top 40

Astrid Nijgh, met haar "Ik doe wat ik doe", zegt eigenlijk: "Stop met piekeren. Stop met jezelf naar de slachtbank te brengen. Leef. Adem. En wees wie je bent." En dat is, durf ik wel te zeggen, een behoorlijk onpopulaire mening in deze tijd. We moeten allemaal ambitieus zijn. We moeten allemaal het maximale eruit halen.

Maar wat is 'het maximale'? Is dat een berg geld? Een indrukwekkende carrière? Of is het misschien wel gewoon een rustig hart? Een glimlach op je gezicht omdat je tevreden bent met wie je bent, en wat je doet?

Ik doe wat ik doe - Astrid Nijgh

Die Astrid Nijgh-houding, die "Ik doe wat ik doe", is voor mij een soort van bevrijding.

Het is een uitnodiging om de druk van de ketel te halen. Om te stoppen met jezelf vergelijken met anderen. Om gewoon te zijn. En dat is, denk ik, waar veel geluk te vinden is. Niet in het constant najagen van iets dat we nog niet hebben, maar in het koesteren van wat we nu al hebben. En wie we nu al zijn.

Dus, de volgende keer dat je jezelf betrapt op een 'had ik maar', denk dan eens aan Astrid Nijgh. Denk aan die simpele, krachtige uitspraak: "Ik doe wat ik doe." Misschien helpt het je wel om met iets meer gemak door het leven te navigeren. Met iets meer plezier. En met een beetje minder stress. En wie wil dat nou niet? Ik in ieder geval wel.