In Wat Voor Land Leef Ik Eigenlijk

Soms vraag ik me wel eens af: in wat voor land leef ik eigenlijk? Je wordt wakker, de zon schijnt (een zeldzaamheid, laten we eerlijk zijn), en dan begint het avontuur. De koffie is klaar, de krant ligt op de mat, en de wereld staat op je te wachten. Maar welke wereld is dat precies?

Kijk om je heen. De fietspaden zijn drukker dan ooit. Het is alsof iedereen ineens heeft besloten dat een elektrische fiets de oplossing is voor al hun problemen. En wie kan het ze kwalijk nemen? Geen files meer, frisse lucht (meestal), en je komt er nog gespierd uit ook!

Dan heb je de supermarkten. Een walhalla aan producten! Van aardbeien in de winter tot gluten- en lactosevrije alles. Ze hebben het allemaal. En die prijzen... ach ja, dat is weer een ander verhaal. Je koopt een tros bananen en je bent meteen twee euro kwijt. Vroeger kreeg je er een zak aardappelen bij.

En het weer. Ach, het weer! We klagen er altijd over, hè? Te nat, te koud, te heet, te grijs. Maar als het even echt mooi is, dan lopen we met z'n allen naar buiten. Zonnebrillen op, ijsjes in de hand. Het is een collectieve vreugde die je nergens anders vindt. We waarderen de zon pas echt als ze er een paar dagen niet is geweest.

Wat ik ook zo bijzonder vind, is de "doe maar normaal" mentaliteit. Het is een soort ongeschreven regel. Niet te veel opvallen, niet te veel lawaai maken. En ergens is dat ook wel fijn. Het geeft rust. Maar soms denk ik: mag het een keertje niet gewoon? Mag ik een keer voluit juichen als mijn favoriete voetbalclub scoort, zonder dat de buren al aan de deur staan?

De politiek, ja. Dat is altijd een bron van vermaak. Of frustratie. Je weet het nooit helemaal zeker. De ene dag is het crisis, de andere dag is alles weer opgelost. En dan die debatten. Ik zie de heren en dames in de Tweede Kamer soms zo fel discussiëren. Ik vraag me dan af of ze wel echt luisteren naar elkaar, of dat ze gewoon wachten op hun beurt om hun eigen punt te maken.

En de regeltjes! Overal regeltjes. Hoe je je vuilnis moet scheiden, hoe je je fiets moet parkeren, hoe laat je de hond moet uitlaten. Soms voelt het alsof je een cursus moet volgen om gewoon te kunnen leven. Maar anderzijds, zonder die regels zou het waarschijnlijk ook een chaos zijn. Dus, misschien is het wel goed zo. Een beetje orde in de Nederlandse chaos.

In wat voor land leef ik eigenlijk? - YouTube

De koffiecultuur is ook iets aparts. Overal staan die mooie koffietentjes. En iedereen loopt met zo'n kartonnen bekertje in de hand. Als je er geen hebt, ben je bijna een buitenbeentje. Ik bedoel, een kopje koffie in de keuken is prima, maar een latte macchiato met extra schuim van een hippe barista, dat is toch echt een statement.

En de gesprekken op straat. Vaak gaan ze over het weer. En over de NS. Want ja, de treinen. Die rijden ook op hun eigen, mysterieuze manier. Soms stipt op tijd, soms met een uur vertraging. En de meldingen op het station zijn ook altijd zo'n kunstwerkje. "Door een technische storing op het emplacement van een station verderop..." Ja, oké. Duidelijk.

Maar ondanks alles, er is ook zoveel moois. De waterwegen, de uitgestrekte polders, de gezelligheid van de terrasjes. De manier waarop we met elkaar omgaan. We kunnen klagen, ja, maar als er iets aan de hand is, staan we ook voor elkaar klaar. Dat is iets waar ik stiekem best trots op ben.

En het koningshuis. Altijd wel een gespreksonderwerp. De ene keer vinden we ze geweldig, de andere keer vragen we ons af waarom we ze eigenlijk nog hebben. Maar uiteindelijk leven we gewoon door. En de vlag gaat uit met Koningsdag. Iedereen in het oranje. Overal oranje. Dat is toch ook wel weer typisch.

“In wat voor land leef ik eigenlijk?” De biografie van Anil Ramdas doet

De diversiteit is ook iets wat me opvalt. Overal zie je verschillende culturen, verschillende mensen. En dat is, denk ik, wel een van de mooiste dingen. Het maakt ons land kleurrijk en interessant. Natuurlijk, niet altijd even makkelijk, maar wie zegt dat het leven makkelijk moet zijn?

En dan de "gezelligheid". Het woord is zo Nederlands. Het is een gevoel, een sfeer. Een avondje met vrienden, kaarsjes aan, lekker eten. Dat is toch wel waar we goed in zijn. Dat creëren we, ook al regent het buiten. We maken het binnen gezellig.

Dus, in wat voor land leef ik eigenlijk? Een land van fietsen en koffiebekers. Een land van regeltjes en klagen over het weer. Maar ook een land van water, polders, en onvoorwaardelijke gezelligheid. Een land waar we soms wat gek doen, maar waar we ook met z'n allen wel weer doorheen komen. En dat, lieve mensen, is eigenlijk best een fijne gedachte.

En soms, heel soms, denk ik: dit is het wel. Dit is mijn plek. Met alle gekkigheid en al.

De manier waarop we hier omgaan met innovatie is ook bijzonder. We klagen graag over de dubbele parkeerschijf die eraan komt, maar we omarmen wel de nieuwste technologieën als het ons leven makkelijker maakt. Of in ieder geval, als het onze social media feed interessanter maakt. Want laten we eerlijk zijn, een mooie Instagram foto van je latte macchiato is ook belangrijk.

In wat voor land leef ik eigenlijk?

En de toeslagenaffaire. Dat was wel even schrikken, hè? Een heel land dat een beetje kleurloos werd van verbazing. Hoe kon dit gebeuren? Gelukkig zijn de lessen geleerd, hoop ik dan maar. We gaan weer verder, met een klein grijs randje aan onze anders zo zonnige dagen.

De focus op duurzaamheid. Zonnepanelen op elk dak. Elektrische auto's die stil de weg op suizen. En overal van die vuilnisbakken die je een cursus lijken te geven over afvalscheiding. Soms denk ik dat we meer tijd kwijt zijn aan het scheiden van ons afval dan aan het opeten ervan. Maar het is voor een goed doel, toch? Het milieu.

De discussies over de stikstofcrisis. Een complex probleem dat ons land verdeelt. De boeren op hun trekkers, de milieuactivisten met hun spandoeken. Het is een maatschappelijke uitdaging die ons dwingt na te denken over onze toekomst. En hopelijk ook oplossingen te vinden.

En wat te denken van de 'gezonde leefstijl' hype? Overal yoga studio's, quinoa salades en smoothie bars. Het lijkt wel of je een slecht mens bent als je om 7 uur 's avonds nog een patatje met mayo eet. Maar hé, we doen ons best. We proberen de balans te vinden tussen genieten en gezond leven. En soms, heel soms, winnen we. Meestal wint de patat.

Expositie: In wat voor land leef ik eigenlijk? | Bevrijdingsfestival

De huizenmarkt. Een onderwerp waar je eindeloos over kunt praten. De prijzen stijgen, de huizen zijn schaars. Het lijkt wel een soort loterij om een dak boven je hoofd te vinden. En als je dan iets vindt, is het vaak een piepklein appartementje met uitzicht op een muur. Maar we blijven dromen van dat rijtjeshuis met een tuintje.

De manier waarop we hier souvenirs verkopen is ook grappig. Klompen, molens en tulpen. Alsof we niet meer te bieden hebben dan dat. Maar goed, toeristen vinden het leuk, dus waarom niet? Het is een stukje Nederlandse identiteit, zo gek als het soms lijkt.

En de fietsverlichting. Een constante strijd. Is hij aan? Staat hij goed? Is hij wel echt blauw? Je kunt er beter maar vanaf blijven. Een boete is zo verdiend. En dan te bedenken dat we vroeger gewoon op de fiets stapten en reden. Tiemen veranderen.

De 'doe normaal, dan doe je al gek genoeg' mentaliteit, nogmaals. Het is de rode draad. Zelfs als je een superheld bent, blijf je waarschijnlijk in je normale kleren naar de bakker gaan. Tenzij je een heel goede reden hebt. En dan nog. We zijn best bescheiden, ook in onze heldendaden.

Maar weet je wat? Ondanks al die gekkigheid, de regeltjes, het weer, en de soms absurde situaties, is er toch iets onmiskenbaar speciaals aan dit land. Het is de manier waarop we ondanks alles toch een manier vinden om te lachen, om te verbinden, en om er het beste van te maken. Dus ja, in wat voor land leef ik eigenlijk? Een prachtig, een beetje gek, maar bovenal een heel menselijk land. En daar ben ik best blij mee.