Johanna Van Der Want Overleden

Soms hoor je nieuws dat je even stil doet staan, niet met een bonk of een schreeuw, maar meer zoals een zacht rimpeltje op het water. Zo voelt het nieuws over het overlijden van Johanna van der Want voor velen van ons. Misschien ken je haar naam niet direct, maar haar invloed, haar zachte maar duidelijke aanwezigheid, die heeft ongetwijfeld ook jouw leven, op de een of andere manier, geraakt.

Denk eens aan die ene buurvrouw die altijd een praatje komt maken als je de vuilniszakken buiten zet. Die altijd vraagt hoe het met de kinderen gaat, of je die nieuwe plant in de tuin al hebt zien bloeien. Dat is een beetje het gevoel dat Johanna van der Want achterlaat. Een warme herinnering, een lichtje dat nog even blijft branden.

Johanna was niet iemand die je op het podium zag staan, juichend voor een microfoon. Nee, haar kracht zat in de alledaagse dingen. Ze was de vrouw die de buurthuisactiviteiten organiseerde, die ervoor zorgde dat de bloemen op het dorpsplein er altijd piekfijn uitzagen, die de jongste buurtbewoners leerde breien of bakken. Kleine dingen, zul je denken. Maar juist die kleine dingen zijn de bouwstenen van een gemeenschap.

Stel je voor: je bent nieuw in de buurt, je kent niemand. Je voelt je een beetje verloren, als een nieuwe vis in een te grote kom. Dan is het Johanna die je opmerkt. Met een glimlach en een kop koffie. Ze stelt je voor aan de rest, vertelt je waar je de beste bakker vindt en geeft je de tip om zeker eens naar het lokale muziekfestival te gaan. Zonder dat ze er veel poespas om deed, voel je je meteen thuis.

Dit is waar we bij stil moeten staan, waarom we er best even bij mogen stilte staan. Omdat Johanna van der Want, door haar oprechte aandacht voor anderen, een beetje van het leven mooier maakte. Ze deed dat niet omdat het moest, maar omdat ze het geloofde. Ze geloofde in verbinding, in elkaar helpen, in het delen van kleine momenten van geluk.

Jeremiah Van Der Want - Hamilton Gallery

Meer dan alleen een naam

Het is makkelijk om nieuws over iemand die je niet persoonlijk kent, te lezen en het weer snel te vergeten. Het is maar een naam, een feit. Maar Johanna was meer dan dat. Ze was een verhalenverteller in het klein. Denk aan die keer dat ze vertelde over hoe ze als kind, tijdens de oorlog, de meeste lol had als ze met haar vriendjes verstoppertje speelde in de ruïnes. Of hoe ze later, met haar eigen kinderen, elke zomer naar hetzelfde kleine strandje ging, waar de golven altijd een beetje anders klotsten.

Haar verhalen, die weggestopt zaten in de plooien van het dagelijks leven, waren als kleine juweeltjes. Ze gaven kleur aan de wereld om ons heen. Ze herinnerden ons eraan dat ook in de meest alledaagse momenten, er schoonheid te vinden is. Dat de herinneringen die we maken, de echte schatten zijn.

Jeremiah Van Der Want - Hamilton Gallery

Johanna was ook een rots in de branding voor velen. Als er iets aan de hand was in de buurt, een klacht, een zorg, een klein verdriet, dan was Johanna er. Niet met grote woorden of beloftes, maar met een luisterend oor en een praktische oplossing. Ze had een soort natuurlijk talent om mensen op hun gemak te stellen, om ze het gevoel te geven dat ze er niet alleen voor stonden.

Zie het als die ene vriend die je altijd kunt bellen als je even met je handen in het haar zit. Hij of zij zegt niet direct "doe dit, doe dat", maar luistert aandachtig en stelt de juiste vragen, zodat je het antwoord zelf kunt vinden. Johanna had die wijsheid, die kalmte.

De impact van kleine gebaren

Waarom is het belangrijk om stil te staan bij het overlijden van Johanna van der Want? Omdat zij, en mensen zoals zij, de ruggegraat van onze samenleving vormen. Zonder deze mensen die zich, vaak onzichtbaar, inzetten voor anderen, zouden veel gemeenschappen verbrokkelen. Het zou zijn als een mooi gebouw zonder cement tussen de stenen.

Jeremiah Van Der Want - Hamilton Gallery

Haar leven was een les in nederigheid en dienstbaarheid. Ze zocht geen roem, geen erkenning. Ze deed het omdat ze het juist vond. Ze geloofde in het goede van de mens, en ze probeerde dat goede ook te voeden, te koesteren.

Denk eens aan de impact van een vriendelijke glimlach op straat. Of een behulpzaam gebaar naar een onbekende. Johanna was de belichaming van dit soort positieve interacties. Ze liet zien dat je niet de wereld hoeft te veroveren om een enorme impact te hebben. Soms is een kop thee en een oprecht gesprek al genoeg om iemands dag mooier te maken.

Jeremiah Van Der Want - Hamilton Gallery

Het is een beetje als met die ene bakker in de stad, die zijn croissants nog met de hand uitrolt. Je kunt ook naar de supermarkt, waar de croissants machinaal gemaakt worden. Maar die ambachtelijkheid, die persoonlijke touch, dat is wat het verschil maakt. Johanna had die persoonlijke touch in alles wat ze deed.

Haar overlijden is een herinnering voor ons allemaal. Een herinnering om aandacht te hebben voor de mensen om ons heen. Om de kleine dingen te waarderen. Om zelf, op onze eigen manier, een positieve bijdrage te leveren. Want net zoals de rimpelingen op het water na een steen, zo verspreidt de goedheid die je deelt zich verder dan je ooit kunt bedenken.

Laten we het leven van Johanna van der Want gedenken niet met verdriet alleen, maar ook met dankbaarheid. Dankbaarheid voor haar zachte aanwezigheid, haar onbaatzuchtigheid, en de levenslessen die ze ons, vaak onbewust, heeft meegegeven. Ze heeft ons laten zien dat een mooi leven niet altijd spectaculair hoeft te zijn, maar vooral betekenisvol. En dat is, denk ik, iets waar we allemaal naar kunnen streven.