Kat Niest Veel Maar Niet Ziek

Oké, laten we eerlijk zijn. We kennen allemaal wel zo'n type. Iemand die schijnbaar nooit ziek is. Ze ploeteren door verkoudheden heen. Ze lijken immuun voor de griepgolf. Het is bijna magisch, toch?

En dan is er de andere kant. De mensen zoals ik. Die soms, heel soms, denken: "Misschien ben ik wel een kat."

Niet dat ik denk dat ik zeven levens heb. Dat zou handig zijn, toegegeven. Stel je voor, na een val van een ladder gewoon weer opstaan. Met een beetje schudden. En een kleine miauw misschien.

Maar nee, mijn kat-zijn is subtieler. Het zit 'm in die momenten dat ik me niet helemaal lekker voel. Dat je denkt: "Oké, dit wordt waarschijnlijk niks."

Je voelt die eerste kriebel in je keel. Een lichte hoofdpijn die zich aandient. De energie die langzaam wegvloeit. De gedachte aan je bed wordt plotseling heel aantrekkelijk.

Je bereidt je voor op de onvermijdelijke ellende. Je ziet jezelf al liggen. Met een berg tissues. En een thermometer die steeds maar weer een verontrustende temperatuur aangeeft.

Je vertelt je omgeving dat je waarschijnlijk ziek gaat worden. Je meldt je af voor afspraken. Je begint alvast met het lezen van de vervelendste boeken.

Maar dan... dan gebeurt het. Het wonder geschiedt. Je wordt wakker de volgende ochtend.

En je voelt je... gewoon oké. Een beetje moe, misschien. Maar niet ziek. Niet echt ziek.

De kriebel in je keel is verdwenen. De hoofdpijn is weggeëbt. Je voelt je plotseling weer in staat om te functioneren. Wonderbaarlijk.

Dit is waar ik me identificeer met die elusive kat. Niet veel ziek, maar ook niet altijd 100% piekfijn. Meer een "zwevend tussen ziek en niet-ziek" fase.

Het is een ongrijpbare staat. Je kunt het niet echt aanwijzen. Het is geen echte griep. Het is geen verkoudheid die je wekenlang dwarszit.

Het is meer een waarschuwing. Een subtiele hint van je lichaam. Een "pas op, ik ben een beetje aan het mopperen."

En dan besluit je lichaam, op eigenzinnige wijze, om die waarschuwing niet verder te laten escaleren. Het besluit om op het laatste moment de rem te zetten.

Het is alsof je lichaam zegt: "Nee, toch maar niet. We hebben betere dingen te doen vandaag."

Deze "kat-momenten" zijn de beste. Ze zijn een kleine overwinning op de algemene ziektewet. Een bewijs dat je lichaam soms ongelooflijk veerkrachtig is.

Je hoeft geen pillen te slikken. Je hoeft je niet langdurig te isoleren. Je kunt gewoon weer aan de slag.

Kattenclub.be - Katten - Uw kat vraagt aandacht

Maar het laat wel een spoor achter. Die paar uur dat je dacht dat je ziek ging worden. Die momenten van rust die je jezelf hebt gegund. Dat is het gouden randje.

Je hebt jezelf een pauze gegeven. Zonder de officiële "ziek zijn" status. Een soort zelfhulp-ziekte.

En die mensen die nooit ziek lijken? Ik ben jaloers, hoor. Echt waar. Hun gezondheid is een fenomeen.

Maar ergens is er ook iets geruststellends aan die momenten dat je denkt "nu ga ik echt neer". En het dan toch weer goedkomt.

Het is een beetje zoals een kat die op het nippertje een val weet te ontwijken. Of een auto die net op tijd remt voor een rood licht.

Het is een kleine verademing. Een moment van opluchting.

Ik heb die momenten van "bijna ziek zijn" best wel omarmd. Het is mijn eigenzinnige manier van omgaan met de dreiging van ziekte.

Het is mijn persoonlijke versie van de kat die landt op zijn pootjes. Net als hij dreigt te vallen.

En soms, heel soms, voelt het zelfs een beetje stoer. Alsof je een klein gevecht hebt gewonnen. Zonder dat het ooit echt gevaarlijk werd.

Het is een onzichtbare overwinning. Een stille triomf van het lichaam.

Dus de volgende keer dat je die lichte kriebel voelt. Of die vage hoofdpijn. En je denkt: "Nu is het echt zo ver."

Denk dan aan de kat Niest Veel Maar Niet Ziek. En wie weet. Misschien, heel misschien, land je ook wel weer op je pootjes.

Het is geen garantie, natuurlijk. Maar het is wel een leuke gedachte.

En wie weet, misschien moeten we die "bijna-ziek-momenten" wel koesteren. Het zijn de kleine wonderen van het alledaagse leven.

Niest je kat? Lees hier de oorzaken waardoor katten niezen

Het zijn de momenten dat je lichaam je verrast. En je laat zien dat het meer kan dan je dacht.

Dus ja, ik ben een kat. Niet de speelse kitten. Maar wel de kat die zich even terugtrekt. Die even observeert. En die op het laatste moment besluit dat het avontuur nog niet voorbij is.

En dat, mijn vrienden, is een prima manier om te leven. Zonder al te veel zieken. En met een beetje eigenzinnige gezondheid.

Het is mijn onpopulaire mening. En ik sta er helemaal achter.

Laten we de bijna-ziekte vieren.

Laten we de momenten koesteren dat we nét niet ziek worden.

En laten we hopen dat die kattenkracht ons nog lang in leven houdt.

Want zeg nou zelf, het is toch fijner om af en toe te denken "pff, dat was net aan". Dan om elke keer weer compleet neer te gaan.

Het is de kunst van het balanceren.

De kunst van het net niet ziek zijn.

En dat is best een kunst.

Een kunst die ik, en vele anderen, meester zijn geworden.

Of in ieder geval, we oefenen er flink op.

En dat is ook al heel wat waard.

Help, mijn kat niest! Niesziekte? - De Groene Os

Dus proost op de katten.

En op al die momenten dat we net-niet ziek waren.

Een kleine, onopgemerkte overwinning.

Die we mogen koesteren.

Want uiteindelijk, is gezondheid een kostbaar iets.

En soms komt het in de meest onverwachte vormen.

Met een klein snufje kattenmysterie.

En een hoop zelfvertrouwen.

Dat het wel weer goed komt.

Ook al voelde het even niet zo.

Het is een kracht die we niet moeten onderschatten.

De kracht van de kat.

Die niet veel niest.

Maar ook niet vaak ziek is.

Waarom niest een een kat? Alles wat je moet weten - Katmundo

Een perfecte balans.

En dat is wat we allemaal willen, toch?

Een beetje van dat.

En een beetje van dit.

En vooral...

Niet te vaak ziek zijn.

Maar soms wel een beetje ziek durven voelen.

Om dan te ontdekken.

Dat je sterker bent.

Dan je dacht.

En dat is het mooie.

Van het kattenleven.

In al zijn subtiele pracht.

En onverwachte veerkracht.