Kat Wil Niet Meer Naar Buiten

Oké, even serieus hè, hebben jullie ook zo'n vriendin die momenteel een beetje... veranderd is? Ik heb het over Kat. Ja, die Kat. Normaal gesproken een wervelwind, weet je wel. Altijd de eerste die ja zegt tegen een spontane borrel, of een weekendje weg naar... nou ja, waar dan ook! Een beetje de ultieme wingman zeg maar.

Maar de laatste tijd? Pfoe. Het is een beetje een ander verhaal. Ze wil gewoon niet meer naar buiten. Serieus, niet meer. Het is alsof haar bank de nieuwe hotspot van de stad is geworden. En haar pyjama? Die heeft waarschijnlijk een eigen Instagram-account opgebouwd. Ongelofelijk toch?

Ik bedoel, ik snap het wel een beetje. Die bank is comfortabel. Die pyjama is zacht. Maar kom op, Kat! We hebben toch nog andere plannen dan het verzamelen van stof onder je bureau? Ik mis die oude Kat, die enthousiaste Kat, die Kat die altijd wel iets nieuws te vertellen had. Nu? Nu vertelt ze me vooral over de nieuwe serie die ze heeft ontdekt. En dat is prima hoor, echt waar. Maar je gaat toch niet voor eeuwig in je joggingbroek de wereld redden?

Eerst dacht ik nog: "Ach, ze heeft gewoon een dipje." Dat gebeurt iedereen wel eens, toch? Een beetje opladen, even een paar dagen me-time. Maar dit duurt nu al... hoe lang eigenlijk? Maanden? Gevoelsmatig wel ja. Ik stuur haar een appje: "Hé schat, zin in een koffietje vanmiddag?"

En dan komt het antwoord. Altijd een variant op: "Lief van je! Maar ik voel me vandaag een beetje... niet zo. Misschien een andere keer?" En die "andere keer" komt dan dus niet. Of we plannen iets, en dan, een uur van tevoren, een berichtje: "Sorry meis, toch maar niet. Ik voel me echt vies." Vies? Wat bedoel je met vies? Je bent toch niet vergeten douchen of zo?

En dan probeer ik het met humor. Ik stuur een foto van een vrolijke hond. Of een gekke meme. Maar het resultaat is hetzelfde. Een kort berichtje terug, met een paar vermoeide emoji's. Serieus, Kat, je hebt toch meer in je mars dan dat?

Ik begin me een beetje zorgen te maken, hoor. Is er iets echts gebeurd? Iets wat ze niet wil vertellen? Ik heb al van alles geprobeerd. Ik heb gevraagd of ze zich verveelt. Of ze zich verveelt met haar leven? Nee, dat zegt ze dan weer niet. Ze zegt dat ze het gewoon niet meer kan opbrengen. En dat is een heel ander iets, toch?

Soms denk ik: moet ik haar gewoon verplichten om mee te gaan? Een soort noodgedwongen uitje plannen? Een avondje naar de bioscoop, of een diner. Maar dan weet ik nu al dat ze zich ziek gaat melden. Of dat ze de hele avond op haar telefoon zit te kijken, verveeld. En dat is ook niet gezellig, toch?

Help! Mijn kat wil voor het eerst naar buiten – 9 tips - Huisdier Maatjes

Ik mis haar energie. Ik mis haar lachebek. Ik mis de gesprekken die uren konden duren, over alles en nog wat. Nu zijn de gesprekken kort en gaan ze vooral over de gordijnen die ze heeft opgehangen, of de nieuwe plant die ze heeft gekocht. En ja, dat is ook leuk, maar het is niet ... Kat.

Ik vroeg haar laatst: "Kat, wat zou je echt leuk vinden om te doen?" En toen, na lang nadenken, zei ze: "Misschien ... een film kijken. Op de bank. Met chips." Ik zei: "Ja, maar daarna? Wat wil je daarna?" En toen werd het weer stil. Een beetje typisch Kat op dit moment.

Ik heb zelfs al geprobeerd om haar online te lokken. "Hé, er is een superleuk online spel! Je kunt met z'n allen virtuele werelden verkennen!" Maar nee hoor. Zelfs dat was te veel gevraagd. Ze gaf aan dat ze het te veel moeite vond om haar laptop open te klappen. Serieus? Je klapt hem toch ook open om Netflix te kijken?

Het is alsof ze een soort sociale fobie heeft ontwikkeld, maar dan zonder de angst. Gewoon... geen zin. Geen zin om zich aan te kleden. Geen zin om naar buiten te kijken. Geen zin om te praten. Alleen maar zin om te zijn. Op die ene plek. Op die ene bank.

Ik denk dat ik maar eens een paar weken geen contact moet zoeken. Kijken of ze me dan mist. Of dat ze dan denkt: "Hé, waar is mijn vriendin gebleven?" Misschien dat een beetje afstand haar goed doet. Of juist het tegenovergestelde. Ik weet het niet meer hoor.

Wanneer kan een kat naar buiten? - CaroCroc

De laatste keer dat we elkaar zagen, echt zagen, ging ze nog mee naar een verjaardag. Ik herinner me nog dat ze zei: "Ik heb me moed ingedronken om hierheen te komen." En toen dacht ik nog: "Grappig! Lekker relax, Kat!" Maar achteraf denk ik: Oh nee, was het toen al zo erg?

En dan die keren dat ze wél een keer meegaat. Ze komt dan binnen met een soort angstige blik. Alsof ze verwacht dat er direct iets misgaat. Ze kijkt constant op haar telefoon, alsof ze elk moment kan ontsnappen. En de gesprekken? Het zijn vaak korte antwoorden. "Ja." "Nee." "Hm." Ik probeer dan weer een beetje leven in te blazen, maar het lukt gewoon niet.

Ik mis haar spontaniteit. Ze was vroeger altijd de eerste die zei: "Kom, we gaan even een ijsje halen!" of "Weet je wat? Laten we spontaan naar het strand gaan!" Nu? Nu zegt ze: "Hm, dat is wel ver. En wat als het regent?" Ja, wat als het regent, Kat? Dan word je nat! En dat is niet het einde van de wereld.

Ik heb haar ook gevraagd of ze gelukkig is. En dan zegt ze: "Ja, ja hoor. Ik heb alles wat ik nodig heb." En dan denk ik: Alles? Je hebt toch ook vrienden nodig? Je hebt toch ook ervaringen nodig? Je hebt toch ook nieuwe dingen nodig om te ontdekken?

Ik zie haar nu bijna alleen nog maar via WhatsApp. En zelfs dat is al een hele onderneming. Soms laat ze berichten wel dagenlang ongelezen. Dan denk ik: "Ben je verloren of zo?" Maar dan krijg ik toch weer een berichtje: "Sorry, was even druk met... niks." Ja, dat is het probleem, Kat! Je bent niks aan het doen!

‘Raar als kat niet meer vrij naar buiten mag’ - YouTube

Ik hoop zo dat dit tijdelijk is. Dat ze zich weer normaal gaat voelen. Dat ze weer zin krijgt in het leven. En in buiten zijn. Want dat is toch waar het leven gebeurt? Niet op die bank. Hoe comfortabel die ook is.

Misschien moet ik gewoon accepteren dat dit Kat nu is. Dat ze even in haar coconnetje zit. En dat ik haar gewoon moet steunen. Zonder te oordelen. Zonder te pushen. Al vind ik het verschrikkelijk moeilijk.

Ik heb haar nog wel eens gevraagd: "Kat, waar ben je bang voor?" En dan zegt ze: "Nergens voor." Maar toch. Er moet iets zijn, toch? Iets wat haar weerhoudt van de buitenwereld. Iets wat haar vastketent aan haar huis.

Ik koester de herinneringen aan onze avonturen. Die spontane tripjes, die lange avonden uit, die ramerende gesprekken. Ik hoop dat we die weer tegemoet gaan. Maar voor nu? Voor nu is Kat vooral thuis. En ik? Ik mis mijn energetische vriendin enorm.

Maar goed, we blijven hopen hè? Wie weet komt ze morgen weer met een grote glimlach aanzetten. Wie weet zegt ze: "Oké, ik ben er weer! Wat gaan we doen?" En dan spring ik een gat in de lucht. Want dat is de Kat die ik ken. En die Kat mis ik enorm.

Help! Mijn kat wil voor het eerst naar buiten – 9 tips - Huisdier Maatjes

Tot die tijd? Blijf ik haar steunen. Blijf ik haar lieve appjes sturen. Blijf ik haar uitnodigen. En wie weet, met een beetje geluk, komt ze toch weer een keer naar buiten. En dan gaan we er een onvergetelijke avond van maken. Dat beloof ik haar. En mezelf.

Dus, als je Kat ziet lopen? Geef haar een extra dikke knuffel van me. En zeg haar dat ik haar mis. Heel erg mis. En dat ik hoop dat ze snel weer de oude Kat wordt. De Kat die het leuk vond om naar buiten te gaan. En die het leuk vond om samen met mij avonturen te beleven.

Want dat is toch het mooiste, nietwaar? Samen nieuwe dingen ontdekken. Samen lachbuien hebben. Samen mooie herinneringen maken. En dat kan allemaal niet op een bank, hoe comfortabel die ook is. Toch?

En ach, misschien is het ook wel een beetje mijn schuld. Misschien had ik haar vaker mee moeten slepen. Vroeger. Toen ze nog wel zin had. Maar ja, achteraf is het makkelijk praten, hè?

Het belangrijkste is dat ze oké is. En dat ze weet dat ik er altijd voor haar ben. Ook al is het alleen maar virtueel. En dat ik haar wens om thuis te zijn respecteer. Maar ik hoop stiekem dat die wens snel weer verandert. En dat ze weer de wereld in wil. Met mij. Of met wie dan ook. Zolang ze maar buiten komt. Dat is alles wat ik wil.