Mijn Hond Eet Poep Van Andere Honden

Nou mensen, ik moet iets bekennen. Iets wat mijn bloeddruk soms tot ongekende hoogtes stuwt, mijn ‘sophisticated’ hondenouderschap met de grond gelijk maakt, en me doet afvragen of ik niet gewoon een stelletje straatschoffies in een schattig vachtje in huis heb gehaald. Ja, je raadt het al: mijn hond eet poep van andere honden. En niet zo’n beetje ook. Nee, hij doet het met de overgave van een Michelin-chef die een zeldzaam ingrediënt proeft, de verlekkerdheid van een kleuter die een snoepje vindt, en de snelheid van een straaljager die zijn doelwit nadert.

Het is een… fascinerend fenomeen. Elke wandeling is een potentiële culinaire ontdekkingstocht voor meneer. Waar andere honden vrolijk rondsnuffelen naar interessante geurtjes of sociale contacten leggen, ziet mijn hond de grasveldjes, de stoeprandjes, en zelfs de ‘normale’ vuilnisbakken als een soort all-you-can-eat buffet van de meest… eh… natuurlijke delicatessen.

Ik heb geprobeerd het te rationaliseren. Misschien is het een instinct? Een primitieve drang om ‘informatie te verzamelen’? Want, laten we eerlijk zijn, hondenpoep is een soort krant voor ze, vol nieuwtjes over wie waar geweest is en wat diegene heeft gegeten. Ik stel me voor dat mijn hond denkt: “Ah, de burenhond Flappie heeft vandaag blijkbaar vis gegeten. Interessant! En die Labradoodle daar, die heeft duidelijk van de verjaardagstaart van gisteren gesnoept.”

Maar de manier waarop hij het doet… dat is waar de hilariteit (en de lichte paniek) begint. Het is geen subtiel likje. Nee, het is een volledige explosie van enthousiasme. Met zijn neus bovenop, zijn staart kwispelend als een bezetene, en dan… slurp, slurp, kauw, kauw. Het geluid alleen al kan je maag doen omkeren, vooral als je net een perfect georganiseerde picknick hebt gepland.

Ik heb van alles geprobeerd. Van de standaard ‘nee!’ en het onmiddellijk weglopen, tot het veranderen van onze looproutes om de beruchte ‘poep-hotspots’ te vermijden. Zelfs het aanschaffen van die speciale bittere kauwsnacks, die volgens de dierenwinkel “wonderen zouden doen”. Wonderen deden ze wel, maar dan dat mijn hond ze ook extra lekker vond. Hij is duidelijk een culinaire avonturier die niet vies is van een beetje bitterheid. Misschien denkt hij dat het de chocolade is.

Waarom eet mijn hond poep? Oorzaak en afleren - Gelukkige Honden

De ‘Poepologie’ van Mijn Hond

Ik heb me er dus maar in verdiept. Want als je er niet tegen kunt vechten, kun je het misschien maar beter begrijpen, toch? Ik heb gelezen over coprofagie, het wetenschappelijke woord voor het eten van uitwerpselen. En wat blijkt? Het is helemaal niet zo uniek als je denkt! Statistieken lopen uiteen, maar sommige bronnen zeggen dat wel tot 90% van de honden wel eens met uitwerpselen van een andere hond heeft geëxperimenteerd. Ik voel me ineens een stuk minder alleen in mijn ellende. Hallo mede-poep-eters-ouders!

Er zijn allerlei theorieën waarom ze het doen. Naast het ‘informatie verzamelen’, kan het zijn dat ze voedingsstoffen missen. Of dat ze verveling hebben. Of misschien, en dit is mijn favoriete theorie, denken ze gewoon dat het lekker is. Ja, echt. Sommige honden vinden het gewoonweg een smakelijke snack. Wie ben ik om te oordelen? Ik heb ook wel eens die rare gedroogde zeewierchips gegeten, en die zagen er ook niet bepaald appetijtelijk uit.

Mijn hond eet poep (help)! - hond-event.nl

Een andere verrassende reden: moederhonden likken de poep van hun pups op om hun nest schoon te houden. Dit gedrag kan zich voortzetten. Dus misschien denkt mijn hond dat hij nog steeds een soort van kraamzorg verleent aan de honden die hij tegenkomt. Een edele, zij het nogal… vieze, daad.

De Onvermijdelijke Confrontatie

Je kent het wel, de blik. Die onschuldige, onwetende blik wanneer je ze betrapt. Ze kijken je aan alsof je hen beschuldigt van het stelen van de kroonjuwelen, terwijl er letterlijk nog een bruine snor van de ‘buit’ op hun snuit zit. En dan begint het gevecht van de wilskracht.

Ik roep: “Nee! Laat los!” Hij kijkt op, kwispelt nog steeds, en kauwt dan demonstratief verder. Ik probeer zijn aandacht af te leiden met een piepbeestje. Hij laat de… snack… vallen, pakt het piepbeestje, geeft het een paar keer op en wacht dan tot ik weer wegkijk om terug te keren naar zijn oorspronkelijke missie.

Help! Mijn hond eet poep! | Korvet

Het is een beetje als een komische opera, met mij als de wanhopige sopraan die probeert te voorkomen dat de bariton de laatste hap van de opera-taart opeet. En de bariton… dat is dus mijn hond, met een verfijnde smaak voor compost.

Ik heb ook wel eens van die ‘poepzakjes-met-een-geheim’ geprobeerd. Je weet wel, die zakjes waar je de poep in doet, en die dan een extra laagje schil van iets smakeloos om de hond heen creëren. Het idee is dat ze het niet lekker vinden. Maar mijn hond is een professional. Hij prikt er dwars doorheen. Hij is niet zomaar een hond, hij is een culinaire gangster die zijn doelwit met chirurgische precisie weet te vinden.

Hond eet poep: waarom en hoe afleren? - Hond.nl

En dan zijn er nog de andere hondenbezitters. De onuitgesproken blikken. De lichtelijk bedremmelde glimlachjes. Je weet wel, die blik van: “Oh, kijk, die arme ziel heeft er ook zo eentje.” Soms voel ik me een beetje beschaamd, alsof mijn hond een slechte reclame is voor ‘nette’ honden. Maar dan herinner ik me weer die 90% statistiek, en denk ik: “Ach, we zijn allemaal mensen… eh, honden… met onze eigenaardigheden.”

Ik heb zelfs geprobeerd om zijn dieet aan te passen. Meer vezels. Meer vlees. Ik heb de dure hondenbrokken geprobeerd, de biologische varianten, de graanvrije opties. Niks lijkt zijn passie voor de ‘natuurlijke aroma’s’ te temperen. Ik denk dat als er een Doggy Michelin-gids zou bestaan, hij de titel ‘Koning van de Natuurlijke Vondsten’ zou krijgen. En dan zou er waarschijnlijk ook een ster zijn voor ‘Beste Gebruik van de Lokale Producten’.

Dus, waar sta ik nu? Nou, ergens tussen berusting en dagelijkse milde paniek. Ik hou van mijn hond, met zijn gekke gewoontes en zijn ongelooflijke speurneus voor… nou ja, poep. Het is een constante herinnering dat honden net zo gecompliceerd en soms net zo hilarisch zijn als wijzelf. En wie weet, misschien heeft hij wel een punt. Misschien is het leven te kort om niet te genieten van alle ‘delicatessen’ die de natuur te bieden heeft. Zolang het maar niet mijn eigen keuken wordt, ben ik bereid om het te accepteren. En om extra desinfecterende doekjes mee te nemen op wandeling.