Sorry Dat Ik Zo Moeilijk Ben

Ergens in de laatste paar jaar, tijdens een bijzonder chaotische maandag – je weet wel, die soort waarbij je koffie omvalt, je sleutels kwijt bent en je meteen al een mailtje krijgt dat je planning verpest – dacht ik ineens: "Wow, ik ben best een pittig persoon." Het was niet zozeer een compliment aan mezelf, meer een soort vaststelling, een observatie. Net zoals je zou kunnen zeggen: "Het regent vandaag," of "Mijn sokken zijn niet bij elkaar te vinden." Gewoon een feit. En op dat moment, te midden van de gebruikelijke maandagse paniek, voelde ik een vreemd soort opluchting. Alsof ik eindelijk een label had geplakt op iets wat ik al lang wist, maar nog niet zo expliciet had durven benoemen.

Het kwam, ironisch genoeg, door een simpele vraag van een collega: "Kun je dit nog even oppakken?" Mijn eerste ingeving was een volmondig 'ja', gevolgd door een diepe zucht. Want ik wist, net als zij waarschijnlijk ook wel, dat 'dit' nogal wat was. Het was niet zomaar een klein taakje. Het was het soort taak dat meerdere lagen had, onverwachte complicaties, en een flinke dosis denkwerk vereiste. En mijn brein, dat altijd wel een paar stappen vooruit denkt (of soms gewoon eindigt met twaalf side-quests tegelijk), begon meteen de mogelijke valkuilen te analyseren.

En daar, in dat moment van analyse, realiseerde ik me dat mijn reactie niet zozeer kwam vanuit onwil, maar vanuit een soort ingebakken voorzichtigheid. Of, laten we eerlijk zijn, een beetje uit perfectionisme. En dat is waar het bij mij, en waarschijnlijk bij velen van ons, begint: bij die complexe mix van goede bedoelingen en ingewikkelde mechanismen.

Sorry Dat Ik Zo Moeilijk Ben

De titel. Ja, die klopt wel een beetje. Het is een soort verontschuldiging die je in gedachten aan jezelf of aan de mensen om je heen murmelt, als je weer eens een punt maakt waar niemand anders aan had gedacht, of als je een beslissing zo lang uitstelt dat het bijna een sport wordt. "Sorry dat ik zo moeilijk ben." Klinkt dat bekend in de oren? Vast wel. We hebben allemaal wel eens dat moment gehad, toch? Dat je je afvraagt waarom jij nou altijd de complicaties ziet, de uitzonderingen op de regel, de 'maar wat als...' vragen die andere mensen blijkbaar niet stellen.

Het is grappig hoe we 'moeilijk' als een soort persoonlijk falen zien, of als iets negatiefs dat we moeten overwinnen. Terwijl het, als je er eens goed over nadenkt, ook gewoon een eigenschap kan zijn. Een bril waardoor je naar de wereld kijkt. Een soort ingebouwde risico-analyse, zeg maar. En laten we wel wezen, die risico-analyses komen soms ook van pas, hè? Stel je voor dat niemand die complicaties zag. Dan zouden we nog steeds in paard en wagen rijden, waarschijnlijk. Of erger nog, nog steeds geloven dat de aarde plat is. Dankjewel, sceptici van de geschiedenis!

Sorry: waarom het zo moeilijk is om te zeggen (+ tips) - Flow

Mijn 'moeilijkheid' komt vaak voort uit een paar dingen. Ten eerste, die onstilbare nieuwsgierigheid. Ik wil weten hoe dingen werken. Niet alleen het eindresultaat, nee, de hele kettingreactie. Hoe is dit gemaakt? Waarom is dit zo ontworpen? Wat gebeurt er als ik dit stukje verander? Dit kan heel vermoeiend zijn, zowel voor mezelf als voor de mensen die mij proberen te volgen in mijn denkproces. Je stelt een vraag, ik stel er twintig terug, en voor je het weet zijn we drie uur verder en hebben we nog steeds geen antwoord op die ene oorspronkelijke vraag. Klinkt als een leuke middag voor een ander, toch?

De Kunst van het Vragen Stellen

En dat brengt me bij dat vragen stellen. Ik heb een soort natuurlijke aanleg om de onderliggende aannames te bevragen. Als iemand zegt: "Dit is hoe we het altijd doen," dan is mijn brein onmiddellijk op zoek naar het bewijs dat dit de beste manier is, of dat er misschien een nog betere manier is, of waarom we het überhaupt op die manier zijn gaan doen. Het is geen tegenwerken, echt niet. Het is meer een soort intellectuele fidgeting. Je moet de puzzel helemaal uit elkaar halen om hem daarna weer opnieuw in elkaar te kunnen zetten, hopelijk met een paar extra, slimmere stukjes.

Maar ja, ik snap het wel. Als je een simpel antwoord zoekt, en je krijgt een hele studie in je schoot geworpen, is dat niet altijd even prettig. Het kan overkomen als drammerig, als veeleisend, of simpelweg als vermoeiend. En dan denk ik weer aan die collega op maandag. Ze had gewoon een handje nodig. Een paar extra handen. En in plaats van direct te zeggen: "Oké, ik pak het op," begon ik te analyseren. "Maar is dit wel de meest efficiënte manier om dit aan te pakken? Hebben we alle informatie wel verzameld? Wat zijn de mogelijke gevolgen van deze aanpak?" Het is alsof mijn brein een soort miniatuur juridisch team is, dat meteen al een rechtszaak voorbereidt tegen elke mogelijke misstap.

Dit is waarom gemeend sorry zeggen zo moeilijk is - MAX Vandaag

En dan die perfectionistische trek. Oh, die is ook een grote speler. Als ik iets aanpak, wil ik het goed doen. Niet zomaar afgeraffeld. Dat betekent dat ik vaak langer bezig ben dan nodig, omdat ik me nog een keer wil controleren, nog een keer wil bedenken of er geen betere formulering is, of dat ik het niet nog nét iets scherper kan maken. Het is een soort interne politiesurveillance, waarbij ik mezelf constant aan de tand voel. Het is een beetje als een chef-kok die een gerecht bereidt. Hij of zij proeft, voegt een snufje toe, proeft weer, denkt na over de balans van smaken, de textuur, de presentatie. En dat allemaal voordat het de tafel bereikt. Ik heb het idee dat mijn hersenen die rol van chef-kok op zich nemen, maar dan voor alles wat er op mijn pad komt.

De Balans Vinden

Dus ja, "sorry dat ik zo moeilijk ben." Het is een kleine, onschuldige zin die echter een diepere waarheid bevat. Het gaat over de botsing tussen hoe je de wereld ervaart en hoe anderen die ervaren. Het gaat over het feit dat jouw interne processen, hoe logisch ze voor jou ook lijken, soms een obstakel kunnen vormen voor de soepele gang van zaken. En dat kan, toegegeven, frustrerend zijn. Voor iedereen.

Maar er is een keerzijde aan deze medaille. Want diezelfde diepe analyse, die nieuwsgierigheid, die hang naar perfectie – die hebben mij ook heel veel goeds gebracht. Ze hebben me geholpen om problemen op te lossen die anderen over het hoofd zagen. Ze hebben me gedwongen om verder te denken dan de eerste, oppervlakkige oplossing. Ze hebben me geleerd om kritisch te zijn, niet alleen op anderen, maar vooral op mezelf. En dat is een enorme kracht.

Waarom is sorry zeggen zo moeilijk? - Rijnmond

Ik heb geleerd dat 'moeilijk' niet per definitie 'slecht' is. Het kan ook staan voor grondig, voor nadenkend, voor gedetailleerd. En in een wereld die steeds sneller lijkt te gaan, waar oppervlakkigheid de norm dreigt te worden, is het misschien wel juist belangrijk om die 'moeilijke' mensen te hebben. De mensen die even stil durven te staan, die de tijd nemen om de diepte te onderzoeken, die de vragen durven te stellen die niemand anders durft te stellen.

Hoe ga je daar dan mee om? Dat is de grote vraag. Voor mij is het een proces van zelfacceptatie en communicatie. Jezelf accepteren als iemand die anders denkt, die meer tijd nodig heeft, die meer vragen stelt. En vervolgens die 'moeilijkheid' op een constructieve manier communiceren. In plaats van te zeggen: "Dit gaat zo niet werken," kun je zeggen: "Ik zie een paar potentiële uitdagingen met deze aanpak. Laten we kijken hoe we die kunnen mitigeren." Of, "Ik wil dit graag nog even grondig onderzoeken, want ik ben bang dat we iets belangrijks missen." Het draait om het vinden van de juiste woorden, de juiste toon.

Het is een voortdurende oefening in het balanceren van je eigen innerlijke wereld met de verwachtingen van de buitenwereld. Het is jezelf toestemming geven om te zijn wie je bent, met al je gekke denksporen en je eindeloze vragenlijsten, maar ook leren hoe je dat op een manier brengt die begrepen wordt, die gewaardeerd wordt, en die niet leidt tot constante frustratie aan beide kanten.

10 x hoe excuses aanbieden wél werkt - Leven Vol Lef

En soms, heel soms, als ik het gevoel heb dat ik iemand echt heb geholpen door mijn 'moeilijke' aanpak, of als een van mijn diepgaande analyses tot een briljante oplossing heeft geleid, voel ik een soort innerlijke triomf. Een stil moment waarin ik denk: "Zie je wel? Die 'moeilijkheid' is niet zomaar een last. Het is ook een geschenk."

Dus de volgende keer dat je jezelf betrapt op het denken: "Sorry dat ik zo moeilijk ben," onthoud dan dit. Je bent misschien wel precies moeilijk genoeg. En die moeilijkheid kan, mits goed gekanaliseerd, juist hetgene zijn wat de wereld een beetje beter, een beetje slimmer, en een beetje interessanter maakt. En dat is, vind ik, helemaal geen slechte zaak. Integendeel.

Het is een beetje zoals met een complexe puzzel. Sommige mensen zien meteen het eindplaatje. Anderen moeten elk stukje omdraaien, de randjes voelen, de kleur goed bekijken, de vorm analyseren. Dat laatste kost meer tijd, meer moeite. Maar als het eindelijk af is, als alle stukjes op hun plek vallen, dan is de voldoening misschien nog wel groter. En dan realiseer je je dat die extra moeite, die extra analyse, het allemaal waard was. Dus ja, ik ben misschien wel moeilijk. Maar hopelijk, hopelijk, ook waardevol. En dat is, denk ik, een redelijke ruil.