Van Wijckerslooth Marente Van Wijckersloothplein Oegstgeest

Oké mensen, luister effe goed, want ik heb een verhaal voor jullie. Een verhaal dat je niet snel zult vergeten, al probeer je het nog zo hard. We gaan het hebben over… Tromgeroffel… Van Wijckerslooth Marente Van Wijckersloothplein. Ja, ik weet het, het klinkt als een toverspreuk uit een obscure fantasy-roman, of misschien de naam van een verdwaalde Zwitserse aristocraat die per ongeluk in Oegstgeest is beland. Maar nee, dames en heren, dit is echt.

Stel je voor: je zit lekker in een zonnig café in Oegstgeest, nippend aan je koffie, en iemand begint over dit plein. Je denkt: "Wat is dat voor een gekkenhuis aan namen?" En ik zeg je: je hebt gelijk. Het is een beetje alsof je een hele bibliotheek probeert te onthouden terwijl je al een paar biertjes op hebt. Van Wijckerslooth… Marente… Van Wijckersloothplein. Het is een mondvol, een soort taal-estafette die je hersenen uitdaagt. Ik wed dat zelfs de meest gevorderde taalvirtuozen af en toe even moeten slikken.

Maar laten we niet meteen in paniek raken. Het is niet het meest exotische dorpje in de Himalaya, het is gewoon Oegstgeest. Een plek waar de rust heerst, waar de duiven nog hun middagdutje doen zonder gestoord te worden door paparazzi. En op dat schilderachtige plekje, daar vind je dus dit plein. Eigenlijk is het gewoon een heel slimme manier om een paar keer die naam te herhalen, denk ik. Ze dachten vast: "We hebben een plein nodig, en we hebben deze naam. Waarom niet gewoon alles combineren? Slim, toch?"

Laten we eens ontleden wat we hier eigenlijk hebben. Eerst hebben we Van Wijckerslooth. Dat klinkt al behoorlijk deftig, nietwaar? Je ziet het zo voor je: een statige villa, omringd door een perfect getrimde haag, met een butler die je een kopje thee aanbiedt. Een naam met geschiedenis, met een beetje grandeur. Misschien was er vroeger wel een hele familie die hier de scepter zwaaide. Ik zie ze al voor me, met pruiken en alles, die zeiden: "Ja, dit plein, dat gaan we naar ons vernoemen. En dan nog een keer, want het kan niet op."

En dan komt Marente. Wie is Marente? Is het de dochter? De zus? De geliefde die de man van de naam Van Wijckerslooth zo lief had dat hij haar naam er maar meteen aan vastplakte? Of misschien was Marente gewoon een heel belangrijke pannenkoekenbakster in die tijd. Je weet het nooit. Sommige van de grootste historische figuren hadden de meest onverwachte bijbanen, toch? Ik kan me voorstellen dat er een comité bijeenkwam, een beetje nerveus, en zei: "We hebben die Van Wijckerslooth, maar dat klinkt nog een beetje… leeg. Laten we er Marente aan toevoegen. Klinkt meteen een stukje vrolijker, als een zomers briesje."

Verpleeghuis Van Wijckerslooth - Marente

En dan, als klap op de vuurpijl, hebben we nog een keer Van Wijckersloothplein. Dat is het stukje dat echt de aandacht opeist. Het is alsof ze wilden zeggen: "We bedoelen het serieus. Dit is niet zomaar een plein. Dit is het Van Wijckersloothplein. En we vinden die naam zó leuk, dat we hem er nog een keer op geplakt hebben. Net als een sticker die je per ongeluk dubbel plakt, maar het is eigenlijk heel bewust. Een soort dubbele dosis naam-liefde."

Het leuke van dit alles is dat je er meteen een beeld bij krijgt, toch? Je ziet die naam en je begint te fantaseren. Wie was die Van Wijckerslooth? Had hij een snor die kon wedijveren met die van Sinterklaas? En Marente, was zij een vrolijke dame die altijd bloemen droeg? Je kunt er bijna een hele soap van maken. Serieus, ik verwacht elk moment dat er een filmproducent aanklopt en zegt: "We hebben het script voor 'De Saga van Van Wijckerslooth Marente Van Wijckersloothplein'! Het wordt een kaskraker!"

Verpleeghuis Van Wijckerslooth - Marente

Maar goed, afgezien van de hilarische naamgeving, wat is er dan te beleven op dit plein? Is het een magische plek waar de tijd stilstaat en waar je gratis bitterballen krijgt? Helaas, ik vrees van niet. Het is waarschijnlijk gewoon een gezellig plein, waar mensen wonen, wandelen en hun boodschappen doen. Misschien staat er wel een bankje waar je kunt uitrusten en nadenken over de complexiteit van Nederlandse plaatsnamen. Of misschien is er een standbeeld van… jawel… een Van Wijckerslooth of Marente. Dat zou pas ironisch zijn!

Wat ik me afvraag, is hoe de lokale bevolking hier mee omgaat. Zeggen ze nonchalant: "Oh, ik woon op Van Wijckerslooth Marente Van Wijckersloothplein"? Ik zie het al voor me bij de postcodecontrole: "Ja, mijn adres is Van Wijckerslooth Marente Van Wijckersloothplein, nummer 7b." De postbode moet wel een soort genie zijn. Of een heel geduldige ziel. Ik durf te wedden dat er wel eens een postbode per ongeluk een brief twee keer heeft bezorgd, gewoon uit verwarring. "Wacht even, heb ik dit al gezien? Dit stukje naam dan."

Verpleeghuis Van Wijckerslooth - Marente

En toeristen? Die moeten zich compleet verloren voelen. Ze stappen uit de trein, vragen de weg en krijgen dan te horen: "Loop maar rechtdoor, langs het grotere plein, en dan kom je vanzelf bij Van Wijckerslooth Marente Van Wijckersloothplein." Ik zie ze al met een kaart in hun handen, zich afvragend of ze per ongeluk in een taalles zijn beland. "Is dit een examen? Moet ik dit nu uitspreken?"

Het is wel een naam die blijft hangen, dat moet ik toegeven. Een beetje zoals een oorwurm die je maar niet uit je hoofd krijgt. Alleen is deze oorwurm een paar keer langer. Het is een naam die de fantasie prikkelt, die tot de verbeelding spreekt. Het is een naam die je niet snel zult vergeten, zelfs als je het probeert. En ergens, op een gekke manier, vind ik dat wel fantastisch. Het is een stukje Nederlandse eigenzinnigheid, een klein monument voor de liefde voor een naam, of misschien gewoon een grap die uit de hand is gelopen. Hoe dan ook, Van Wijckerslooth Marente Van Wijckersloothplein, ik groet u! En ik hoop dat u net zo veel plezier beleeft aan het uitspreken ervan als ik aan het erover vertellen.