Wat Wil Ik Met Mijn Leven

Weet je nog, die keer dat je op de basisschool zo enorm uitkeek naar de verjaardag van je vriendje/vriendinnetje? Niet zozeer vanwege de jarige zelf, maar vooral vanwege de kermis die daarna volgde. De suikerspinnen die aan je vingers kleefden, de geur van oliebollen die in de verte al je neusgaten prikkelde, en dat ene achtbaanritje waar je nét oud genoeg voor was verklaard. Het was een doel, een heerlijk, zintuiglijk doel dat je wekenlang gemotiveerd hield om je tafels te leren en je broodtrommel leeg te eten.

En dan, na die dag, voelde het plotseling een beetje leeg, toch? De kermis was voorbij. De prikkels waren weg. Wat nu? Je stond daar, met een buik vol snoep en een hoofd vol herinneringen, en je vroeg je af: Oké, en nu? Dat gevoel, die subtiele, maar onvermijdelijke leegte na een grote gebeurtenis, die voelde ik laatst weer. Alleen nu was het geen verjaardagskermis, maar een soort ‘volwassen-versie’ ervan.

Ik had een project afgerond waar ik maandenlang mijn ziel en zaligheid in had gestopt. Van die dagen dat je opstaat met het project in je hoofd en weer gaat slapen met het project in je dromen. En toen het klaar was, voelde ik diezelfde basisschool-verlatenheid. Wat nu? Dat bracht me weer bij die ene, grote, soms verontrustende vraag die we allemaal wel eens stellen, of in ieder geval in stilte laten sudderen: Wat wil ik eigenlijk met mijn leven?

Ja, die vraag. De heilige graal van de existentiële crisis. Je hoort ‘m in films, leest ‘m in boeken, en soms, heel soms, in een dronken bui met je beste vriend(in) aan de keukentafel. Het is een beetje als die wolk die soms boven je hoofd hangt, als een vage waarschuwing dat er misschien wel méér is dan alleen de dagelijkse sleur. En eerlijk is eerlijk, soms is het makkelijker om ‘m te negeren en gewoon weer die heerlijke suikerspin te bestellen, ook al is er geen kermis.

De Kermis en het Leven: Een Vreemde Analogie

Maar die kermis-analogie zit me toch niet lekker. Het is zo’n simpele metafoor voor iets dat zo complex is. Toch, als je er even bij stilstaat… Die kermis bood directe voldoening. Je deed iets, je kreeg iets terug. De achtbaan gaf adrenaline, de suikerspin zoete energie. Het was tastbaar, direct, en vaak ook nog eens leuk. Nu, in het ‘echte’ leven, zijn de beloningen vaak veel minder zichtbaar. Het diploma is een papiertje, de promotie een paar extra euro’s op je rekening, en de ‘gelukkig getrouwd’-foto een momentopname.

En dan die momenten dat je je afvraagt: Is dit het? Is dit de kermis waar ik zo hard voor heb gespaard? Is dit de ‘grote prijs’ waar ik zo naar uitkeek? Soms voelt het als het einde van de kermis, en moet je zelf bedenken wat de volgende attractie wordt. En dat is, toegegeven, best een beetje intimiderend.

Waarom is het zo moeilijk om die vraag ‘Wat wil ik met mijn leven?’ te beantwoorden? Is het omdat we te veel opties hebben? Of juist te weinig? Of is het omdat we bang zijn voor het antwoord? Stel je voor dat je een paar weken keihard nadenkt, je innerlijke monnik naar boven haalt, en tot de conclusie komt dat je eigenlijk de rest van je leven koeien wilt melken in Nieuw-Zeeland. Leuk voor jou, maar is dat sociaal geaccepteerd? Of realiseer je je dat je diep van binnen gewoon een geheim verlangen hebt om… ballroomdanser te worden. En dat je nu al te oud bent, te stijf, te… nou ja, te jij.

Wat Wil Ik Met Mijn Leven? 15 Belangrijke Tips

De Fabrieksinstellingen: Wat We Vroeger Dachten

Vroeger, toen ik nog dat kleine kind was dat naar de kermis snakte, had ik waarschijnlijk een heel ander idee van ‘wat ik wilde’. Waarschijnlijk had het iets te maken met brandweerman worden, of misschien wel piraat. Simpel, avontuurlijk, en met een duidelijke uniform. Geen twijfel, geen existentiële nadenkelijke over ‘purpose’ of ‘impact’.

En ergens gaandeweg, ergens tussen de eerste schooldag en het eerste sollicitatiegesprek, zijn die kinderlijke dromen vervaagd. Ze zijn vervangen door meer ‘realistische’ doelen: een goede baan, een stabiel inkomen, een huisje, boompje, beestje. Niets mis mee, natuurlijk. Maar het voelt soms alsof we die kinderlijke, ongeremde verlangens hebben weggezet in een stoffige doos op zolder, met het label ‘niet serieus nemen’ erop.

En die fabriekinstellingen, die we van buitenaf meekrijgen – de maatschappij, onze ouders, de school – die lijken vaak al te bepalen wat ‘succes’ is. Een carrière, een gezin, materiële welvaart. En als je daar dan toch een beetje vanafwijkt, begint het knagen. Ben ik dan wel goed bezig? Voldoen we dan wel? Het is een beetje alsof je een game speelt met heel duidelijke missies, en dan opeens besluit je dat je liever in het bos wil gaan rondwandelen en paddenstoelen verzamelen. Terwijl de rest van de spelers nog druk bezig is met het verslaan van de eindbaas.

De Zwarte Gaten van Onzekerheid

Die momenten van twijfel, die zijn als kleine zwarte gaten in je agenda. Je kijkt ernaar en je voelt een lichte paniek. Je hebt immers een planning, deadlines, verplichtingen. Hoezo nu ‘ruimte voor introspectie’? Dat is net zoiets als een kok die midden in de lunchdrukte besluit dat hij even wil nadenken over de filosofie van het snijden van uien. Het voelt contraproductief. En toch…

Die zwarte gaten, die onzekerheid, dat is waar de echte antwoorden kunnen beginnen te sluimeren. Het is daar, in de stilte tussen de geplande afspraken, dat de kleine stemmetjes van je eigen diepste verlangens misschien wel te horen zijn. De stemmetjes die je negeert omdat ze niet passen in het perfect georganiseerde plaatje dat je van je leven hebt gemaakt.

“Wat wil ik met mijn leven?” - zo ontdek jij het antwoord

En het gekke is, we zijn er zo slecht in om die onzekerheid te omarmen. We willen controle, duidelijkheid. We willen een routekaart, geen kompas dat nog moet worden gekalibreerd. Maar het leven is zelden een rechte lijn. Het is eerder een kronkelend pad, met af en toe een doodlopende weg en onverwachte zijpaden.

Heb jij dat ook, dat je soms het gevoel hebt dat je op autopilot door het leven gaat? Dat je de ene taak na de andere afvinkt, zonder er echt bij stil te staan waarom je ze afvinkt? Ik wel. En dan denk ik: oké, autopilot uit. Tijd om zelf weer het stuur vast te pakken. Maar hoe doe je dat, als je niet precies weet waar je naartoe wilt?

De Moed van het Experimenteren

Ik denk dat het antwoord niet ligt in het vinden van die ene, magische, levenslange bestemming. Dat klinkt nogal vermoeiend, om eerlijk te zijn. Alsof je een permanente ban op alle andere opties legt. Nee, ik geloof dat het meer te maken heeft met experimenteren.

Denk terug aan die kermis. Je probeerde van alles, toch? De suikerspin, het schietkraam, de eendjes vissen. Sommige dingen vond je geweldig, andere dingen viel tegen. Maar door te proberen, ontdekte je wat je leuk vond. Het leven is in feite één grote, eindeloze kermis van mogelijkheden.

Wat Wil Ik Met Mijn Leven? 15 Belangrijke Tips

En soms betekent experimenteren dat je dingen doet die misschien een beetje… gek klinken. Het kan betekenen dat je je inschrijft voor die pottenbakworkshop, ook al heb je twee linkerhanden. Of dat je die avondcursus Spaans volgt, terwijl je weet dat je nooit naar Zuid-Amerika zult gaan. Het gaat niet om het eindresultaat, maar om de ervaring. Om te voelen wat het met je doet.

Heb je wel eens iets gedaan puur omdat het je intrigeerde? Zonder dat er een duidelijk ‘doel’ aan vastzat? Ik probeer dat steeds vaker te doen. Gewoon, uit nieuwsgierigheid. Want die nieuwsgierigheid is een kompas. En soms wijst dat kompas je naar een onverwachte, maar geweldige plek.

De Grote Verwachtingen en de Kleine Geluksmomentjes

We leven in een tijdperk van grote verwachtingen. Van sociale media die ons constant bombarderen met de highlights van andermans leven. Het is makkelijk om je daardoor gefrustreerd te voelen. Je vergelijkt je eigen ‘gewone’ dinsdag met iemands ‘epische’ reis door Azië. En dan voelt je eigen leven plotseling nogal… saai.

Maar wat als we onze definitie van ‘wat we willen met ons leven’ wat zouden verkleinen? Niet naar die ene grote, allesomvattende ‘purpose’, maar naar kleinere, behapbare geluksmomentjes? Wat als het ‘wil ik met mijn leven’ eigenlijk neerkomt op ‘wat wil ik vandaag met mijn leven?’ of ‘wat wil ik deze week met mijn leven?’

Het hoeft niet groots te zijn. Het kan zo simpel zijn als een lange wandeling maken, een goed boek lezen, of een avondje kletsen met iemand waar je van houdt. Die kleine momenten van vreugde en vervulling, dat zijn de bouwstenen van een leven dat je daadwerkelijk wilt leiden.

Wat wil ik met mijn leven | Deskvlog Q&A 37 - YouTube

En als je die kleine geluksmomentjes verzamelt, dan bouw je langzaam maar zeker aan iets groters. Zonder dat je er bewust mee bezig bent, zonder de druk van die ene grote, allesoverheersende vraag. Het is een beetje als het vullen van een spaarpot. Elke kleine munt telt.

De Reis, Niet de Bestemming

Ik denk dat we onszelf veel te veel druk opleggen om ‘het antwoord’ te vinden. Alsof er één verborgen schat is die we moeten opgraven. Maar wat als het antwoord niet ergens ligt, maar onderweg is? Wat als het leven zelf, met al zijn ups en downs, zijn verwarring en zijn momenten van helderheid, de reis is waar het om gaat?

Misschien is ‘wat ik wil met mijn leven’ niet zozeer een bestemming, maar een manier van reizen. Een manier om met open vizier, met nieuwsgierigheid en een dosis relativeringsvermogen, door het leven te navigeren. En af en toe, heel af en toe, kom je weer langs een kermis, en geniet je gewoon van de suikerspin.

Dus, de volgende keer dat die grote vraag weer boven komt drijven, probeer hem dan eens om te draaien. In plaats van ‘Wat wil ik met mijn leven?’, vraag jezelf af: ‘Wat wil ik nu doen dat me gelukkig maakt?’ of ‘Welk klein avontuur kan ik mezelf vandaag gunnen?’ Het antwoord hoeft niet perfect te zijn, het hoeft geen levensveranderende openbaring te zijn. Het mag ook gewoon… leuk zijn. En soms is dat al meer dan genoeg.

Want uiteindelijk, zonder die directe voldoening van de kermis, moeten we zelf de prikkels creëren, de avonturen bedenken, en de kleine geluksmomentjes koesteren. En dat is best een spannend avontuur op zich, vind je niet? Zonder garantie op een prijs, maar met de belofte van… nou ja, van leven. En dat is, denk ik, al heel wat.