Wie Heeft De Tour Gewonnen Vandaag

Ah, de Tour de France! Het is weer zover. Die tijd van het jaar waarin we collectief naar onze tv-schermen staren, een beetje sip kijkend naar die renners die schijnbaar moeiteloos die steile bergen opfietsen. Je weet wel, die bergen die er op tv uitzien als een soort sprookjeslandschap, maar die in werkelijkheid waarschijnlijk net zo hoog zijn als onze hypotheekschuld. En dan komen die renners, met hun gespierde benen en hun strakke wielerbroeken, voorbij zoeven. Alsof het niets is.

Vandaag weer zo'n dag. De vraag die iedereen zich stelt: Wie heeft de Tour gewonnen vandaag? Een simpele vraag, toch? Je zou denken dat het antwoord net zo simpel is als het vinden van een parkeerplek op zaterdagmiddag in de stad. Maar nee, met de Tour de France is het nooit zo makkelijk. Het is een beetje als proberen je sokken te matchen na het wassen; het lijkt simpel, maar er is altijd die ene verdwaalde sok die de boel verpest.

Want laten we eerlijk zijn, die winst van vandaag, het is natuurlijk fantastisch voor de renner zelf. Die man, waarschijnlijk ergens genaamd Jonas Vingegaard of Tadej Pogačar (want die namen komen altijd wel voorbij, of niet soms?), die mag dan wel juichen en die bloemen in ontvangst nemen. Hij mag dan wel op het podium staan met die mooie gele trui. En ja, hij heeft het verdiend. Zeker weten. Hij heeft keihard gefietst, zweetdruppels vergoten die waarschijnlijk nog de hele Provence van water kunnen voorzien.

Maar terwijl hij die zege viert, vraag ik me toch af... heeft hij de Tour gewonnen vandaag, of heeft zijn fiets de Tour gewonnen? Die glimmende, aerodynamische stalen ros, die waarschijnlijk meer waard is dan mijn eerste auto. Die fiets die elk hobbeltje in de weg kent, die windvlagen voor hem wegduwt, en die hem waarschijnlijk ook nog pept met een paar inspirerende woorden. "Kom op, Jonas, nog één kilometer, je kan dit!"

En dan heb je nog die ploeggenoten. Die brave, trouwe soldaten die zich opofferen. Ze rijden in de wind, vangen die klappen op, en geven hun laatste beetje energie aan de kopman. Ze worden waarschijnlijk ook niet zo vaak genoemd. "En de overwinning gaat naar... die ene jongen die daar reed." Nee hoor, het is altijd de kopman. Altijd die ene met het beste gezicht voor de camera. Begrijp me niet verkeerd, dat is ook hun rol. Maar soms denk ik: als die ploegmaats er niet waren, zou Jonas dan nog zo soepel omhoog peddelen?

Tadej Pogačar : En route vers sa 100e victoire sur le Tour de France 2025

Dan is er nog de strategie. Die eindeloze discussies in de ploegleiderswagen. Wie gaat er aanvallen? Wanneer? Hoe hard? Het is een schaakspel op twee wielen, maar dan met meer zweet en minder elegantie. Ik stel me voor dat de ploegleider na een zware etappe tegen de renner zegt: "Oké, Tadej, morgen gaan we de sprint winnen door een omweg te nemen langs de lokale bakker voor een extra energiebroodje. Dat is de tactiek!" Ik weet het, ik weet het, ik heb geen idee hoe het echt werkt. Maar toch.

En wat te denken van al die fans langs de kant? Die staan daar urenlang, met vlaggen en spandoeken, te schreeuwen voor hun helden. Ze drinken lauw bier, hun gezicht verbrand door de zon, en geven die renners die laatste duw in de rug. Die renners die hun namen schreeuwen, hun helden. Zonder die energie van het publiek, zou de Tour dan nog zo groots zijn? Zouden ze dan nog zo snel gaan?

Prijzengeld Tour de France 2024 - In totaal €2.573.202 te verdelen

Dus, wie heeft de Tour gewonnen vandaag? Ja, het is die ene renner. Die man die de meeste tijd nodig had om het parcours af te leggen, de minste kilometers achter de auto reed, en de meeste liters isotone drank dronk. Dat is de officiële versie. Maar in mijn hart, en dat is waarschijnlijk een beetje een impopulaire mening, heeft vandaag niet één persoon de Tour gewonnen. Nee, vandaag hebben gewonnen:

• De fiets, met zijn snelle banden en zijn stille kracht.
• De ploeggenoten, die zich opofferden als ware helden van de secundaire rol.
• De ploegleider, die de beste (of misschien wel de meest willekeurige) tactiek had bedacht.
• En natuurlijk, de fans, die met hun pure wilskracht de renners naar de finish schreeuwden.

En misschien, heel misschien, heeft de loterij der etappe-omstandigheden ook nog een klein rolletje gespeeld. Een beetje wind mee hier, een regenbuitje daar, een verdwaald schaap op het parcours... het kan allemaal de balans doen omslaan! Dus de volgende keer dat je naar de Tour kijkt en je afvraagt: "Wie heeft de Tour gewonnen vandaag?", denk dan even aan al die andere helden, naast die man met de bloemen. Want in mijn ogen is het winnen van de Tour de France een collectieve prestatie. Een beetje zoals het organiseren van een geslaagd buurtfeest. Iedereen doet mee, en uiteindelijk is iedereen, op zijn eigen manier, een winnaar.