Wissel Van De Wacht Buckingham Palace

Ah, de Wissel van de Wacht bij Buckingham Palace. Een Britse klassieker, toch? Je denkt aan de iconische rode uniformen, de strakke mars, de berenmutsen die je bijna aan het lachen maken.

Het is een hele show. Een heel evenement. Mensen komen van heinde en verre om dit moment te aanschouwen. Ze staan uren te wachten in de zon, of soms ook in de regen.

En dan is het zover. De muziek begint. De soldaten komen aanlopen. Ze zien er allemaal piekfijn uit. Geen haartje verkeerd, geen schoen die niet glimt.

Maar laten we eerlijk zijn, is het niet een beetje... overdreven? Ik bedoel, ik heb een impopulaire mening, durf ik het te zeggen? Het is een fantastisch schouwspel, absoluut. Maar soms, heel soms, vraag ik me af of het niet een beetje veel is voor wat er eigenlijk gebeurt.

Het is een wisseling van de wacht. Twee groepen mensen die elkaar aflossen. Dat gebeurt overal, toch? Je wisselt van taak op kantoor. Je wisselt van bestuur in je voetbalclub. Het is normaal.

Maar bij Buckingham Palace is het een soort opera geworden. Met fanfare en alles erop en eraan. De soldaten lopen alsof ze op een catwalk lopen, niet om een post te bewaken. Alhoewel, misschien is dat juist de kunst. Je moet er zo indrukwekkend uitzien dat niemand het in zijn hoofd haalt om iets stoms te doen.

En die berenmutsen. Ik kan er nog steeds niet helemaal over uit. Ze zijn zo hoog. Zo dik. Ze lijken me enorm warm. Zeker op een zonnige dag. Ik heb altijd medelijden met de soldaten die die dingen dragen. Ik stel me voor dat hun hoofd begint te jeuken onder dat haar.

Stel je voor, je staat daar, stijf als een plank, met die muts op je hoofd. En je mag niet bewegen. Niet knipperen. En zeker niet lachen. Zelfs als er een duif op je hoofd landt. Dat zou pas echt een uitdaging zijn. Een mentale test van ongekende proporties.

Voor het eerst sinds begin pandemie opnieuw wissel van de wacht aan

Ik heb wel eens gedacht, wat als er een soldaat struikelt? Wat gebeurt er dan? Wordt hij dan direct de band in gestuurd? Of wordt hij geruisloos weggestuurd, om nooit meer te worden gezien? Ik hoop het niet. Een kleine misstap mag toch niet het einde van een carrière betekenen?

Het is de ceremonie die het zo bijzonder maakt. De muziek, de paarden, de traditie. Het roept een bepaald beeld op van Groot-Brittannië. Een beeld van stabiliteit, van geschiedenis, van een beetje Britse eigenzinnigheid.

En die toeristen. Ze staan met hun telefoons te zwaaien, klaar om het perfecte plaatje te schieten. Sommigen hebben zich uren eerder al een plekje verzekerd. Ze zitten op stoeltjes, op koffers, op de grond. Ze zijn er klaar voor.

Ik heb wel eens geprobeerd me voor te stellen hoe het zou zijn om in zo'n uniform te staan. Om deel uit te maken van die stoet. Om zo serieus te kijken, terwijl de hele wereld naar je kijkt. Ik denk dat ik het niet zou kunnen. Ik zou waarschijnlijk in mijn broek lachen.

En dan heb je die muzikanten. Ze spelen met zoveel passie. Met zoveel precisie. Het is prachtig om te horen. Het voegt echt iets toe aan het geheel. Zonder de muziek zou het maar een kale bedoening zijn, denk ik.

Maar toch, dat 'wisselen van de wacht' gevoel. Dat is wat me een beetje aan het denken zet. Het is een beetje alsof je naar een toneelstuk kijkt, waarbij je weet dat de acteurs gewoon naar huis gaan na de voorstelling. Het is een rol die ze spelen. En ze spelen het fantastisch.

Voor het eerst sinds begin pandemie opnieuw wissel van de wacht aan

Misschien is dat juist de kracht van de Wissel van de Wacht. Het is een performance. Een theatrale vertoning. Het is niet alleen een praktische taak, maar ook een stukje levende geschiedenis. En dat mag best wat kost. Dat mag best wat moeite kosten om te organiseren.

Ik bewonder de discipline. Ik bewonder de toewijding. Je moet wel van het juiste hout gesneden zijn om dit te kunnen. Om die houding aan te houden, om die strakke bewegingen te maken. Het is een kunst op zich.

En het publiek geniet ervan. Dat is het belangrijkste, toch? Zolang de mensen lachen, en zich vermaken, en met een mooi verhaal naar huis gaan, dan is het goed. Dan is het geslaagd.

Ik zeg niet dat het niet de moeite waard is. Absoluut niet. Het is een iconisch beeld van Londen. Een must-see voor veel bezoekers. Maar als je mij vraagt, heel zachtjes, met een knipoog, dan zeg ik: het is een prachtig, over de top, overweldigend stukje theater.

En ik hoop dat ze de mutsen volgende keer een beetje luchtiger maken. Voor het welzijn van de soldaten, natuurlijk. En misschien een klein, onzichtbaar zakje met tissues erin. Voor de jeuk. Dat zou pas een echte verbetering zijn.

Maar tot die tijd, geniet van de show. Geniet van de pracht. Geniet van de discipline. Het is de Wissel van de Wacht. En het is zoals het is. En dat is, op zijn eigen Britse, eigenzinnige manier, best wel geweldig.

Eerste wisseling van de wacht Buckingham Palace sinds corona - Ditjes

Ik zie het al voor me. De ene soldaat geeft de fakkel door aan de andere. Nee, wacht, ze hebben geen fakkels. Ze wisselen een sleutel? Nee. Ze geven elkaar een hand? Misschien. Het precieze moment van de daadwerkelijke overdracht blijft altijd een beetje mysterieus.

En dat is ook wel weer leuk. Die kleine geheimen. Die kleine details die de ceremonie zo boeiend maken. Het is niet allemaal op de oppervlakte. Er zit meer achter. Meer traditie. Meer geschiedenis.

Dus de volgende keer dat je er bent, kijk goed. Observeer de gezichten. Zie je een glimp van vermoeidheid? Een vleugje frustratie? Of alleen maar de perfecte, onverstoorbare kalmte?

Ik gok op het laatste. Want dat is tenslotte waar de Wissel van de Wacht om draait. Om de perfecte, onverstoorbare kalmte. En om de fantastische berenmutsen.

En als je me dan toch vraagt naar mijn impopulaire mening, dan is het dit: Ik zou het wel eens willen proberen. Gewoon, om te voelen hoe het is. Om die enorme muts op te zetten en te proberen niet te glimlachen. Dat lijkt me pas een uitdaging. Een echte test van karakter.

Maar voor nu, blijf ik aan de zijlijn staan. Met mijn telefoon in de hand. En een glimlach op mijn gezicht. Want ook al is het een beetje over de top, het is wel heel erg leuk om naar te kijken.

Geen wisseling van de wacht bij Buckingham Palace - Ditjes en Datjes

De Wissel van de Wacht. Een stukje Londen dat je niet mag missen. En waar je, heel misschien, stiekem een beetje van gaat houden. Ondanks de berenmutsen.

En misschien, heel misschien, als je heel goed kijkt, zie je een soldaat die heel even, met zijn ooghoeken, naar een duif kijkt die zijn weg naar de stoep zoekt. En op dat moment, weet je dat ze ook maar gewoon mensen zijn. Die toevallig een enorme, warme, berenmuts dragen.

En dat is, op een vreemde, grappige manier, best wel geruststellend. De Wissel van de Wacht. Het blijft een fascinerend fenomeen. En ik blijf het met plezier bekijken. En mijmeren over die mutsen.

Want laten we eerlijk zijn, er zijn slechtere dingen om naar te kijken. Dan een stoet van statige soldaten, die hun uiterste best doen om hun serieusheid te bewaren, met een gigantische berenmuts op hun hoofd. Het is een symbool. Een icoon. En een heel geweldig spektakel.

En daar hoef je geen onpopulaire mening voor te hebben om dat te zien.