Zwarte Kikker In De Tuin

Nou, hallo daar! Heb je ook zo’n dag dat je lekker buiten zit, nippend aan je koffie – of misschien wel een thee, helemaal prima – en dan… BAM! Wat zie je nou daar? Ja, precies wat je denkt. Een zwarte kikker. In je eigen tuin! Serieus, wie had dat verwacht? Ik niet, in ieder geval. Ik dacht altijd dat kikkers groen waren, toch? Maar nee hoor, deze meneer of mevrouw was echt pikzwart. Alsof ‘ie net uit een potje inkt is gekropen. Super mysterieus, vond je niet?

Ik zat daar dus, met m’n mok in m’n hand, te staren. En die kikker… die zat daar ook maar. Helemaal stil. Ik begon me af te vragen wat ‘ie deed. Was ‘ie aan het mediteren? Een powernap aan het houden? Misschien wel aan het nadenken over de zin van het leven, vanuit een kikkerperspectief. Je weet het nooit met die beestjes, hè? Ze hebben vast een heel eigen wereldje daar in de tuin.

En het grappige is, het voelde een beetje als een geheime ontmoeting. Alsof we allebei even uit de dagelijkse hectiek waren gestapt om een momentje te delen. Ik, met mijn gedachten over werk en boodschappen, en hij, met zijn… eh… kikkerdingen. Wat dat ook moge zijn. Vliegen vangen? Zonnebaden? Kikkermuziek luisteren? Wie zal het zeggen.

Ik heb toen een foto proberen te maken, want wie gelooft me nou als ik zeg dat ik een zwarte kikker heb gezien? Maar natuurlijk, op het moment dat ik m’n telefoon wilde pakken, was ‘ie weg. Poef! Verdwenen. Net als een fata morgana. Was het wel echt? Of droomde ik? Soms denk ik dat ik te veel koffie drink, joh. Maar nee, ik weet zeker dat ik ‘m zag. Die indrukwekkende, glimmende, zwarte huid. Uniek!

En toen begon ik me af te vragen: waarom is ‘ie zwart? Zijn er überhaupt veel van die zwarte jongens? Ik bedoel, ik zie hier wel eens een groen kikkertje, hoor. Die springen dan van het ene blad naar het andere, heerlijk bezig. Maar zwart? Dat is toch wel even iets anders. Een soort glamour kikker, zou je kunnen zeggen. Een nachtclubleven in de vijver, misschien?

Ik ben toen, heel nerd-achtig natuurlijk, even gaan googelen. En ja hoor, het bestaat! Zwarte kikkers. Of beter gezegd, kikkers die bijna zwart zijn. Ze zijn er in allerlei tinten donkerbruin tot echt zwart. Ze leven vaak in vochtige gebieden, en sommigen hebben van die mooie, bijna metalige oogjes. Klinkt als een soort sci-fi film, toch? De Zwarte Kikker Saga.

En blijkbaar zijn ze best zeldzaam in onze tuinen. Dus ik voelde me eigenlijk best wel uitverkoren. Alsof de natuur me een speciaal bezoekje bracht. Een geheime boodschap van Moeder Aarde, misschien? “Hé, kijk eens goed om je heen, er is meer dan je denkt!” of zoiets. Ik hou wel van dat soort mystieke gedachten, jij niet soms?

Dommelvos Natuurfotografie: Tuin - Kikkers, padden en een Mystery Guest

Het deed me ook denken aan al die kleine beestjes die we normaal gesproken over het hoofd zien. De insecten die druk bezig zijn, de wormen die de grond omwoelen, de lieveheersbeestjes die op zoek zijn naar bladluizen. Ze hebben allemaal hun eigen rol in ons ecosysteem. En die zwarte kikker, die hoort daar ook bij. Een belangrijk onderdeel van het geheel.

Ik begon me af te vragen of er nog meer van die verrassingen in mijn tuin verstopt zitten. Misschien een blauwe libelle die eens per eeuw langskomt? Of een uil die ’s nachts fluistert? De mogelijkheden zijn eindeloos! Het is net een natuurdocumentaire, maar dan gewoon in je achtertuin. En jij bent de hoofdrolspeler, met je koffie en je verbaasde blik.

En het leuke is, nu ik die zwarte kikker heb gezien, kijk ik anders naar mijn tuin. Ik zie meer. Ik let beter op. Ik heb het gevoel dat er constant een klein, levendig circus gaande is, waar ik alleen maar de backstage tour krijg. En ik wil graag meer zien van de voorstelling, snap je? Ik wil weten wat die vogels de hele dag zingen, waar die mieren naartoe rennen, en of die zwarte kikker misschien wel een geheime liefdesbrief aan het schrijven is voor een mooie, groene damekikker.

Het is toch fascinerend hoe de natuur zich op zulke ongelooflijke manieren kan uiten. We zitten hier vaak in onze huizen, druk met onze telefoons en onze schermen. En ondertussen gebeurt er buiten, op een paar meter afstand, een heel universum aan wonderen. Kleine wonderen, soms. En soms een hele opvallende, zwarte kikker die je gewoon even laat stilstaan.

Kikker | In onze tuin | Jan-Willem Adams | Flickr

Misschien moeten we allemaal wat vaker naar buiten gaan. Gewoon, zonder doel. Zonder verwachtingen. En gewoon eens kijken. Echt kijken. Naar de kleuren van de bladeren, de vormen van de wolken, de bewegingen van de kleine wezentjes. Wie weet wat voor zwarte kikkers – of andere verrassingen – je dan tegenkomt. Het zou zomaar kunnen, toch?

En het goede nieuws is, kikkers zijn over het algemeen onschuldige dieren. Ze bijten niet (meestal dan), ze steken niet. Ze doen gewoon hun ding. En die zwarte kikker? Die had waarschijnlijk net zoveel schrik van mij als ik van hem. Een beetje wederzijdse verbazing, zeg maar. Een kleine, modderige ontmoeting tussen twee totaal verschillende werelden.

Ik dacht er later nog over na. Wat als die zwarte kikker een soort boodschapper was? Misschien had ‘ie een memo bij zich van de Kikker-Raad. “Hé, mens, let op de waterkwaliteit!” of “Meer insecten, alsjeblieft, we hebben honger!”. Je weet het nooit, met die slimme beestjes. Ze hebben vast een eigen geheime communicatienetwerk.

En het maakt mijn tuin ineens een stuk avontuurlijker. Het is niet meer zomaar een stukje gras en wat planten. Nee, het is een ecosysteem. Een habitat. Een thuis voor allerlei levende wezens. En ik ben er een soort beheerder van. Of nou ja, een gast. Een gast die af en toe bezoek krijgt van bijzondere, inktzwarte gasten.

Kikker - steen decoratief voor in de tuin | bol.com

Dus de volgende keer dat je buiten zit, neem even de tijd. Kijk eens goed rond. Wie weet zie je wel iets onverwachts. Iets moois. Iets bizars. En als je dan een zwarte kikker spot, weet je dat je niet de enige bent die daarvan staat te kijken. Ik sta met je mee te kijken, in gedachten. En ik denk dat die zwarte kikker ook blij is dat hij niet alleen is in zijn bijzondere verschijning.

Het is toch geweldig dat zulke kleine dingen ons zo kunnen verrassen? Dat een beetje kleur – of juist het gebrek daaraan – ons kan doen nadenken over de wereld om ons heen. Die zwarte kikker, die heeft mijn dag echt gemaakt. En waarschijnlijk ook zijn eigen dag. Een dag van stilte, van reflectie, en van het simpelweg bestaan in de prachtige, soms onverwachte, natuur.

En weet je wat het allermooiste is? De kans dat ik ‘m weer zie. En dat ik dan misschien wel een foto kan maken. En dan kan ik zeggen: “Kijk, dit is geen grap! Dit is de beroemde zwarte kikker uit mijn tuin!” En dan sta jij erbij en kijk je met me mee. Want die zwarte kikker, die hoort nu een beetje bij ons beiden, toch? Een gedeeld geheim, een kleine tuinvondst.

Misschien moet ik een naam bedenken voor ‘m. Kikkert de Zwarte? Noir? Of gewoon… Zwarte Kwaliteit? Ha! Nee, dat is een beetje flauw. Maar toch, een naam geven maakt het meteen zo… persoonlijk. Alsof het mijn eigen tuinheld is. Een stille bewaker van de nacht, een amfibische ninja.

Tuinposter - Tuindoek - Tuinposters buiten - Zwarte kikker op een blad

En het inspireert me ook wel. Om wat meer te doen voor de natuur in mijn tuin. Misschien een kleine waterpartij maken, zodat er meer kikkers komen. Groene, zwarte, welke kleur dan ook. Om de biodiversiteit te bevorderen. Om een plek te creëren waar al die kleine, bijzondere wezentjes zich thuis voelen. Want ja, zelfs een zwarte kikker heeft recht op een mooi huisje. En een beetje privacy, uiteraard.

Dus, als je ooit een zwarte kikker ziet, wees niet bang. Wees niet verbaasd. Wees gewoon… verwonderd. En geef ‘m een knikje. Want wie weet, misschien knikt hij terug. En heb je een nieuw, modderig vriendje. En dat is toch best wel bijzonder, vind je niet? Gewoon, in je eigen tuin. Ongelofelijk.

En als je me vraagt wat ik nu ga doen? Nou, ik ga zeker vaker met mijn koffie in de tuin zitten. Met een beetje extra aandacht. Met een oog voor het onverwachte. Want wie weet, misschien komt mijn zwarte vriendje wel weer langs. En dan, dan ga ik zeker weer proberen een foto te maken. Want dit verhaal, dit prachtige, zwarte avontuur, dat wil ik delen. Met jou. Met iedereen.

En dan, als ik ‘m weer zie, zal ik denken: “Daar is hij weer! Mijn zwarte kikker! Wat een heerlijke verrassing.” En dan knijp ik mijn ogen een beetje dicht en hoop ik dat ‘ie niet meteen weer wegspringt. Want elke seconde met zo’n uniek wezen is er één om te koesteren. Een klein stukje magie, midden in de dag. Hoe geweldig is dat!

Dus ja, een zwarte kikker in de tuin. Wie had dat gedacht? Maar ik ben er blij om. Echt waar. Het heeft mijn wereld een beetje kleur gegeven. Een donkere, glimmende kleur weliswaar, maar toch. Kleur. En dat is precies wat we nodig hebben, hè? Een beetje kleur in ons leven. Of het nu groen is, of pikzwart.